سوده همدانيه نيز يكى از اين زن‌ها است. او در جنگ صفّين با سرودن اشعارى برادرش را چنين به جنگ ترغيب مى‌كرد:
شَمِّرْ كَفِعْلِ أَبيكَ يَا ابْنَ عَمارَة يَوْمَ الطَّعانِ وَ مُلْتَقَى الاقْرانِ‌
وَانْصُرْ عَلِيّاً وَ الْحُسَيْنَ وَ رَهْطَهُ وَاقْصُدْ لِهِنْدٍ وَابْنَها بِهَوانٍ‌
انَّ الْإِمامَ أَخُو النَّبِىِّ مُحَمَّدٍ عَلَمُ الْهُدى‌ وَ مَنارَةُ الايمانِ‌
فَقُدِ الْجُيُوشَ وَ سِرْ أَمامَ لِوائِهِ قِدْماً بِأَبيَضِ صارِمٍ وَ سَنانٍ «١»
اى پسر عمّاره، همچون پدرت در روز نبرد و هنگام درگيرى هماوردان آستين همت را بالا بزن؛
على و حسين و طايفه او را يارى كن و براى هند [جگرخوار] و پسرش ذلّت و خوارى طلب نما؛
همانا امام و پيشوا، برادر پيامبر است؛ همان كه پرچم هدايت و مشعل ايمان است؛
پيشتازى كن و در مقابل پرچمش حركت كن و با شمشير سپيد و نيزه پيش برو.
همچنين در تاريخ آمده است:
با پخش شايعه كشته شدن رسول خدا (ص) در جنگ احد، عدّه‌اى از مردم صحنه جنگ را رها كرده، به سوى خانه‌هايشان رفتند. زن‌هاشان آن‌ها را ملامت كرده، مى‌گفتند: از ركاب رسول خدا گريخته‌ايد؟! ... چنان‌كه امّ‌ايمن با برخى از آن‌ها در ميانه راه مواجه شد، خاك بر چهره‌هاشان پاشيد و براى برخى از آن‌ها دوك آورد و گفت: شمشيرت را بده و دوك بريس! «٢»
در قيام حسينى و حركت خونين عاشورا نيز تعدادى از زن‌ها مانند همسر