همسر هند پيش از حركت به سوى احد از خداوند خواسته بود كه پروردگارا! مرا با خوارى به خانواده‌ام برنگردان. خداوند دعايش را مستجاب كرد و شتر از حركت بازايستاد. هند جنازه‌ها را به سوى احد برگرداند و به دستور پيامبر (ص) در همان جا دفن كرد. «١»
در دفاع مقدس نيز امثال زنان يادشده بسيار بودند. براى نمونه، زنى بود كه حدود ٢١ سال داشت. شوهرش در كويت كار مى‌كرد و بچّه چندماهه‌اش را نزد مادرش فرستاده بود. خانه‌اش در اثر اصابت خمپاره ويران گشته و مجبور شده بود در مسجد زندگى كند. اوائل جنگ در پختن غذا به زنان كمك مى‌كرد. وقتى نبردها شدّت مى‌گرفت، با جثه كوچكش سنگر به سنگر مى‌رفت و زير گلوله‌هاى دشمن زخمى‌ها را به دوش مى‌كشيد و به بيمارستان حمل مى‌كرد. شهيدان را نيز با آمبولانس به ماهشهر حمل مى‌كرد و پس از شستن و دفن كردن بازمى‌گشت. «٢»
همچنين چند تن از خواهران كه آمبولانسى در اختيارشان بود، پيكر شهيدان را از داخل خرمشهر و صحنه نبرد بيرون مى‌كشيدند و به مزار شهيدان منتقل مى‌كردند. دو خواهر به نام‌هاى زهرا و ليلا حسينى براى پيكرهاى شهيدان قبر مى‌كندند و بدون ترس از سگ‌هايى كه در قبرستان بودند، آن‌ها را دفن مى‌كردند. يك روز خبر شهادت پدرشان را آورند. آن‌دو با چهره‌اى آرام و روحيه‌اى قوى جسد پدرشان را پيدا كرده، به خاك مى‌سپارند. روز ديگر خبر شهادت برادرشان را مى‌آورند. پيكر برادر را مانند هر شهيد ديگرى، خونسرد و متين به خاك مى‌سپارند. «٣»