فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٥٤

در دفاع مقدس نيز شير زنانى به تأسى از زنان صدر اسلام در مناطق جنگى و زير آتش دشمن پروانه‌وار مجروحان را مداوا و پرستارى مى‌كردند. در زمانى كه شهر اهواز نسبتاً خالى از سكنه بود و باران توپ و موشك و خمپاره بر شهر مى‌باريد، اين فرشتگان سفيدپوش دست از جان شستند و شب و روز با فداكارى و ايثار و ترك خانواده‌هاى خود، بر بالين مجروحان به پرستارى مشغول بودند و در مداواى آنان از هيچ كوشش فروگذار ننمودند. گاه هفته‌ها و ماه‌ها از ديدن خانواده و فرزندان خويش محروم مى‌ماندند تا رزمندگان عزيز سلامتى خود را بازيافته، مجدّداً به جبهه‌ها بازگردند. «١»
مجروحى را كه تركش به سرش اصابت كرده بود، به بخش جرّاحى اعصاب بيمارستان گلستان اهواز مى‌آورند. همه پزشكان از او قطع اميد مى‌كنند، امّا يكى از پرستارها بالاى سرش مى‌ماند و نيمه شب مى‌بيند كه علائم حياتى در او ظاهر گرديد؛ به پزشك اطلاع مى‌دهد و سريعاً او را تحت عمل جراحى قرار مى‌دهند و آن رزمنده سلامتى خود را به دست مى‌آورد. «٢» يكى از خواهران در باره تلاش بى‌وقفه پرستاران مى‌گويد:
عشق و علاقه به كار پرستارى به‌اضافه ايمانى كه نسبت به مسأله جنگ و مجروحين داشتيم، نيرويى براى كشيده شدن ما بر سر كار بود. بيش‌تر بچّه‌هاى روزكار، شب هم مى‌ماندند و بدون احساس خستگى، همپاى ديگر پرسنل شب‌كار فعاليت مى‌كردند؛ خدا نيرويى به آن‌ها داده بود كه هيچ‌وقت احساس خستگى نمى‌كردند. خواهرى بود كه در طول روز فقط سه ساعت‌