بنشينند، بخورند و بخوابند! جورى بار بياورند كه بتوانند بجنگند و شهيد بشوند. بچّه‌هايشان را بگذارند در مساجد. خودم در مسجد بودم كه تا اين جا رسيدم. الان مى‌بينيد اسلحه دارم.
مى‌پرسم: بهنام‌جان! وقتى دشمن به تو شليك مى‌كند، چه احساسى دارى؟
مى‌گويد: احساسم اين است كه انگار دارم شهيد مى‌شوم و وقتى يكى از بچّه‌هايمان شهيد مى‌شود، انگار بارى سنگين روى دوشم گذاشته‌اند. «١»
بهنام را كه سرانجام در خرمشهر به شهادت رسيد، تنها نگذاريم و يادى از رفيق او صالى (صالح موسوى) قهرمان به ميان آوريم. او به هنگام نبرد با تن لخت به سوى دشمن هجوم مى‌برد. «٢» اين نوجوان شجاع از ميان يكايك كوچه‌ها عبور مى‌كرد، از بالاى پشت‌بام‌ها خودش را به نزديك‌ترين كوچه‌اى كه تانك عراقى در آن واقع بود مى‌رساند و ناگهان مقابل تانك عراقى ظاهر مى‌شد. آن گاه در چند مترى تانك مى‌نشست و گلوله آر. پى. جى را شليك مى‌كرد و بعد از اين كه تانك در شعله مى‌سوخت، با همان تن لخت براى شكرگزارى زمين را سجده مى‌كرد؛ در حالى كه هنوز تيربار روى تانك كار مى‌كرد.
ديدن صالى با آن قيافه و آن حركات براى همه حيرت‌انگيز بود. وقتى به او گفته مى‌شد چرا پيراهنت را درمى‌آورى و با پاى برهنه به‌سوى تانك عراقى شليك مى‌كنى؟ مى‌گفت: نمى‌دانم، وقتى دارم مى‌جنگم مثل اين كه دارم پرواز