يكى از اسراى عراقى اعتراف مى‌كند:
در عمليّات فتح‌المبين شاهد بودم كه صداى تكبير رزمندگان شما چه ولوله‌اى در ميان نيروهاى ما انداخت و روحيه ما را متزلزل كرد. «١»
اسير ديگرى چنين مى‌گويد:
نيروهاى ايرانى هر لحظه به ما نزديك‌تر مى‌شدند و با نداى «اللّه اكبر» خود توان مقاومت را از ما سلب مى‌كردند. در آن لحظات من با خود مى‌گفتم:
خدايا! اين چه نيرويى است؟ آيا جادو است يا نيروى ملكوتى؟ در هر حال، ما هيچ راهى در مقابل خود نديديم جز اين كه دستان خود را به علامت تسليم بالا ببريم. «٢»
حسن ختام اين فصل، كلام حضرت امام خمينى (ره) در باره اهميّت تكبير است كه مى‌فرمايد:
قواى انتظامى، نظامى و سپاه پاسداران ما مجهّز به قوه الهى هستند.
سلاحشان «اللّه اكبر» است و هيچ سلاحى در عالم مقابل همچو سلاحى نيست. «٣»