رزمنده‌اى از تأثير تكبير چنين ياد مى‌كند:
حدود سه ساعت در پشت خاكريز مانديم و دشمن مقاومت مى‌كرد و تسليم نمى‌شد. فرمانده رو به بچّه‌ها كرد و گفت: همه با هم به‌طور نشسته «اللّه اكبر» بگوييد و بعد به طرف خاكريز هجوم ببريد. هنوز حرف فرمانده تمام نشده بود كه صداى تكبير بچّه‌ها بلند شد و همگى به سمت قرارگاه دشمن هجوم برديم. آنان وقتى كه اين هجوم غافلگيرانه را ديدند، بدون هيچ مقاومتى فرار كردند و حتّى نتوانستند گلوله‌اى شليك كنند. به اين ترتيب، قرارگاه دشمن در عرض ده دقيقه به تصرّف درآمد. «١»
٣. هراس دشمن از تكبير رزمندگان‌
يكى از رزمندگان در باره رعبى كه در اثر تكبير در دل دشمنان ايجاد مى‌شد، چنين مى‌گويد:
پس از پيروزى و به اسارت گرفتن بسيارى از دشمنان، با كيوان و بقيه برادران، اسرا و وسائل باقى‌مانده از دشمن را به منطقه پشت جبهه انتقال داديم. ابتدا فكر مى‌كرديم كه تعداد دشمن ١٠٠ نفر باشد، امّا وقتى بالاى سنگرهاى آن‌ها رسيديم، حدود ٢٠٠ كشته بود و ١٠٠ نفر نيز اسير شده بودند! با عدّه‌اى كه فرار كرده بودند، تعداد آن‌ها نزديك به پانصد نفر مى‌شد كه ده‌برابر ما بودند! آن‌ها همه‌چيز داشتند؛ انواع سلاح‌هاى سنگين و سبك، و نيروهاى ما كم‌ترين سلاح را در اختيار داشتند، اما با يارى خدا و با نام خدا و با فرياد «اللّه اكبر» رعب در دل‌هاى دشمن افتاده بود. «٢»