به حسين (ع) و راه حسين از افتخارات است. بر همين اساس بود كه ما تصميم گرفتيم هنگام خدمتگزارى، اين نام افتخارآميز را لقب خود قرار دهيم، زيراكه ما همگى زوّار حسين (ع) هستيم و خدمت نمودن به زوّار حسين از امتيازات است و چه بهتر كه در اين مقام، لقب خادم‌الحسين را برگزينيم.
... گفتم: امّا در خطوط و مقرهاى ديگر به اين‌گونه برادران شهردار مى‌گويند، چگونه شد كه در اين جا اين نام را عوض كرديد؟ گفت: چندى قبل كه مطالعه مى‌كردم ... [در كتابى‌] نوشته بود چگونه ملائكه و فرشتگان آسمان و اصحاب و انصار ابى‌عبداللّه در ركاب آن حضرت در سرزمين كربلا خدمت و جانفشانى مى‌نمودند و پيوسته آن را از افتخارات خود مى‌دانستند. پس از آن با خود فكر كردم حال كه ما سرباز و زوّار حسين (ع) هستيم و آمده‌ايم به جبهه كه نداى هل من ناصرش را لبّيك گوييم، چه بهتر كه هنگام انجام وظيفه و خدمتگزارى به ديگر رزمندگان و زوّار امام حسين (ع)، اين نام زيبا و منصب و مقام عالى را برگزينيم و تحوّلى تازه به فرهنگ جبهه خود بدهيم. لذا، از آن روز تاكنون اين مقام والا از شهردار به خادم‌الحسين تغيير يافته است. «١»
تلاش و كوشش رزمندگان در جايگزينى عناوين و يافتن عنوان‌هايى كه ريشه در فرهنگ عاشورا داشته باشد، جلوه‌اى از عشق‌ورزى و پيوستگى ذهن و روح رزمندگان با كربلا است.
آيا مرور هماره يك نام گواه دلبستگى و عشق به آن نام نيست؟ آيا نشان عشق، اين نيست كه عاشق در همه‌جا محبوب مى‌بيند و محبوب مى‌جويد و جز وصال او نمى‌طلبد؟ اگر مجنون بر شن‌ها و ماسه‌هاى بيابان مشق نام «ليلى» مى‌كرد و در پاسخ كسى كه او را بر اين كار سرزنش كرده بود، گفت:
چون ميسّر نيست ما را كام او عشقبازى مى‌كنم با نام او
چرا در عاشقان اباعبداللّه الحسين اين ويژگى را نيابيم؟؛ عاشقانى كه شوق زيارت كربلا بيتابشان ساخته بود و زمزمه روز و شبشان نام حسين بود. آرى، جبهه‌ها نمايشگاه عشق‌ورزى و كانون عاشوراباورى و عاشوراياورى بود و جبهه‌نشينان عاشقانى بودند كه تنها در اصحاب امام عاشورا مى‌توان نظير و همانندشان را يافت.
٣- ٢. مزارنوشته‌ها
سنگ‌مزارها، نقش‌ها و نوشته‌هاى آن‌ها، تصويرى از فرهنگ، باورها و نگرش‌هاى جامعه را فراچشم مى‌گذارد. در هر دوره تاريخى، نقش‌ها و نوشته‌ها آيينه اعتقاد و باورداشت‌هاى مردم و ترجمان ذوق و هنر آنان نيز هست. در مناطق مختلف هر كشورى در گذر تاريخ، ردپاى فرهنگ بومى را نيز در همين نقش‌ها و نگاشته‌ها مى‌توان يافت.
قرن‌ها است كه در كشور ما افزون بر تاريخ فوت، آيات قرآنى و احياناً بيت يا ابياتى چند، نگاره‌ها و نقش‌هاى اسليمى يا مظاهر و پديده‌هاى طبيعى مانند گل، خورشيد، ماه و درخت بر سنگ‌مزارها حك مى‌شود. در گذشته‌هاى دورتر و هنوز در برخى نقاط دورافتاده، نقش يا نشانى كه گواه شغل و پايگاه اجتماعى متوفّا باشد نيز بر قبور ديده مى‌شود. براى نمونه، در مناطقى چون چهارمحال و بختيارى و لرستان، مجسّمه شير بر مزار، نماد جنگاورى و دلاورى و نقش گاوآهن نشانه كشاورز بودن متوفّا است. «١»
مزارنوشته‌ها در سال‌هاى پيش از انقلاب، عمدتاً نام، تاريخ ولادت و