شش- قلب پس از اشك ريختن، منقلب و مستعدّ پذيرش بيش‌تر و بهتر است. بنابراين، اشك ريختن بر اباعبداللّه فرد را مستعدّ دريافت حقايق و فضايل مى‌سازد؛
هفت- با اشك بر حسين، فاصله خود را حتّى از نظرگاه تاريخى با خاندان پيامبر كم مى‌كنيم. آن كه بر عاشورا مى‌گريد، به تجسّم صحنه‌هاى غمبار و تلخ كربلا مى‌پردازد و خود را در آن لحظه‌ها مى‌يابد. اين كم كردن و برداشتن فاصله‌ها خود در يگانگى و همراهى و همسويى با امام شهيدان و اهل‌بيت بسيار مؤثّر است. همين باور و فرهنگ باعث شده است كه شيعه عاشقانه و سوگوارانه محافل و مجالس عزاى اباعبداللّه را برپا كند و هر فرصتى را براى اشك و سوگ مغتنم بشمارد.
انقلاب مقدّس اسلامى به دليل پيوند با فرهنگ عاشورا، با شور و گستردگى و ژرفاى بيش‌ترى به اين موضوع پرداخت. انقلابى كه خود محصول كربلا است و ريشه در خون زلال كربلا دارد، بايد چنين باشد؛ انقلابى كه از محرّم سال ٤٢ آغاز شد و با محرّم بالندگى و شكوفايى يافت، بايد عاشورا و كربلا را ارج بگذارد و همه مظاهر و شعائر اين فرهنگ را ترويج كند.
رزمندگان در دوران هشت‌سال دفاع مقدّس، در هر موقعيّت و مناسبتى حتّى در سرورها و پيروزى‌ها، نام و ياد اباعبداللّه را فراموش نمى‌كردند. شب‌هاى عمليّات را ذكر اباعبداللّه توان مى‌بخشيد. مرثيه و سوگوارى و سينه‌زنى پس از نماز، خواندن هر روزه زيارت عاشورا، برپايى مجالس روضه و عزادارى و حتّى رجزها و سروده‌هايى كه به هنگام اعزام نيروها نام و ياد اباعبداللّه محور و مدار اصلى آن‌ها بود، پشتوانه جبهه‌ها و عمليّات‌ها به شمار مى‌آمد.