ديد تابى در خود و بى‌تاب شد ديده خورشيد بين پرآب شد
صورت حالش پريشانى گرفت دست بى‌تابى به پيشانى گرفت‌
خواست تا بر خرمن جنس زنان آتش اندازد «أنا الاعلى» زنان «١»
در «گنجينة الاسرار»، همه حوادث كربلا مانند به ميدان رفتن و برگشتن على اكبر، به ميدان بردن على اصغر، تب و بيمارى امام سجّاد (ع) و ... تعبير و تفسير عارفانه شده است.
نگاه عارفانه، سوگمندانه، حماسى و پيام‌دارانه به كربلا، در جاى‌جاى سروده‌هاى دفاع مقدّس ديده مى‌شود. نمونه‌هايى از اين ويژگى‌ها را در سروده‌هاى دفاع مقدّس بررسى مى‌كنيم.
در كوله‌بار غربتم يك دل از روزهاى واپسين مانده است‌
عبّاس‌هاى تشنه‌لب رفتند، مشك صداقت بر زمين مانده است «٢»
شاعر اندوهِ رفتن عبّاس‌هاى تشنه‌لب، سرداران رشيد جبهه‌هاى جنگ، را دارد، امّا اندوه ماندن خويش و بر زمين ماندن مشك صداقت كه دستى را براى برداشتن آن و پاسخ به تشنه‌كامى مى‌طلبد، شعر را از حدّ يك مرثيه فراتر برده است و پيام و فرهنگ عاشورا را بازمى‌گويد.
سر بريده به ميدان عشق مى‌گويد حديث خون شهيدان نينوا با ما «٣»
***
به چوب نيزه اگر سر برفت باكى‌نيست كه سعى عشق چنين سرخ مى‌دواندمان «١»
*** خيمه‌ها او را به‌ياد آب و التهاب مى‌اندازد،
و بلاتكليفى رقيّه را تداعى مى‌كند. «٢»
***
مى‌روم مادر كه اينك كربلا مى‌خوانَدَم از ديار دور يار آشنا مى‌خوانَدَم‌
ذوالجناح رزم را گاه سفر زين مى‌كنم مى‌روم آن جا كه ناى نينوا مى‌خوانَدَم «٣»
*** اين جا كه من ايستاده‌ام‌
بامى از روشنايى است‌
و روبه‌روى من، خيابانى‌
كه به كاروان‌هاى «به كربلا مى‌رويم»، ادامه مى‌يابد. «٤»
اين اشاره‌ها به كربلا و نشان دادن لحظه‌هاى سوگ و داغ و درد و گره زدن آن به كربلاى جبهه‌ها، از مشخّصه سروده‌هاى دفاع مقدّس است. نكته قابل طرح و تأمّل اين است كه شاعران، ملهم از جامعه‌اى كه هستى خود را در آيينه كربلا مى‌يابند و عاشقانه با نام و ياد و فرهنگ عاشورا زندگى مى‌كنند، به‌