تاختن بر پيكر شريف شهيدان تا آن جا كه استخوان‌ها در سُم‌كوب اسبان چون خمير نرم و كوبيده شد، بستن سر شهيدان بر ترك اسب‌ها به تفاخر، آتش زدن خيمه‌ها، سيلى خوردن كودكان تشنه كه در سوگ پدر مى‌گريستند، دريدن گوش‌ها، تازيانه زدن زنان و كودكان و دواندن آن‌ها در خارزارها، نشاندن اسيران بر شترانى لنگ، نشاندن سر پدر و برادر رودرروى چشم اشكبار دختركانى بى‌پناه و خرابه‌نشين كردن فرزندان پيامبر، گوشه‌اى از فاجعه‌ها و ستم‌هاى شكننده دشمنان در كربلا، كوفه و شام است.
كدام دل با شنيدن اين‌همه مصيبت نمى‌لرزد و كدام اشك و شانه در اين‌همه درد و داغ بى‌قرار و لرزان نمى‌شود؟ شيعه بر اين غربت و مظلوميّت مى‌گريد و اين اشك افزون بر پيوند او با خوبى، عظمت و حقيقت، شعله نفرت نسبت به بيداد و بيدادگر را در جانش زنده نگه مى‌دارد. شيعه حيات خويش را در اين آب، اشك، يافته است. اشك درون را شفّاف، روح را همرنگ آيينه و جان را مستعدّ پذيرش حق مى‌سازد و به همين دليل، اشك و شيعه دو همسايه جدايى‌ناپذيرند.
همين سوگ طاقت‌سوز است كه چشم شيعه را هميشه تر نگه داشته است.
اگر در روايات بر اشك‌ريزان حسينى صلوات فرستاده شده است «١» و حتّى تباكى (خود را اندوهناك نشان دادن و حالت گريه به خويش گرفتن) ارزشمند و قابل ثواب معرّفى شده، به همين دليل است.
سفينه شيعه بر بستر همين اشك‌ها به ساحل امروز رسيده است. راستى اين‌همه اصرار پيشوايان معصوم و بزرگان بر اشك و گريه بر مصائب كربلا چرا؟ امام صادق (ع) فرموده است: