فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٨

شايد زيباترين و رساترين وصف پس از اين سخن امام (ع)، اين بيت شيخ كاظم ازدى باشد كه مى‌گويد:
قَدْ غَيَّرَ الطَعْنُ مِنْهُمْ كُلَّ جارِحَةٍ إِلّا المَكارِمَ فى‌ أَمْنٍ مِنَ الغِيَر «١»
ضربه‌هاى شمشير و نيزه بر همه‌جاى بدن آنان (شهيدان كربلا) زخم و جراحت نهاد، امّا مكارم و بزرگ‌منشى و عظمت روحى آنان در نقطه امنى بود كه هرگز زخم و آفت نپذيرفت.
در آسمان تمام نبردهاى تاريخ و حتّى تاريخ اسلام هيچ نبردى به درخشش حماسه كربلا نيست. كدام نبرد و غزوه پيامبر (ص) را مى‌شناسيم كه عناصر نامطلوب، وابستگان و زنجيريان خاك و دل‌هاى مذبذب و چشم‌هاى از هراس گردشده در آن نباشد. به ديگر سخن، كدام حادثه را جز كربلا مى‌توان يافت كه ناخالصى‌ها و ناخالص‌ها از شكوه آن نكاهند. تنها يك حادثه است كه همه عناصر آن از گذرگاه پالايش و صافى گذشته‌اند تا «حادثه‌اى بى‌نقص» و به معناى دقيق‌تر «حادثه‌اى اسوه» را رقم بزنند و براى همين امام عاشورا فرمود:
وَ لَكُمْ فىَّ أُسْوَةٌ «٢»
و من براى شما الگويم.
كربلا به همين دليل افت و آفت ندارد، همه پاكباخته و عاشقند و امام كربلا براى ارائه اسوه به فرداى انسان، آنان را از آزمون‌هاى دشوار گذراند تا سست‌پايان بروند و بازماندگان، راه را تا پايان بروند؛ پايانى حماسه رنگ، درخشان و راهگشا.