فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٧

لا أَرانَا اللَّهُ ذلِكَ أَبَداً
خدا هرگز چنين روزى را نياورد كه ما تو را بگذاريم و برگرديم!
مسلم بن عوسجه گفت:
به خدا سوگند! من از تو جدا نمى‌گردم تا با نيزه خود سينه دشمنان تو را بشكافم و تا شمشير در دست من است، با آنان مى‌جنگم و اگر هيچ سلاحى نداشتم، با سنگ و كلوخ به جنگشان مى‌روم تا جان به جان‌آفرين تسليم كنم.
و سعد بن عبداللّه گفت:
اگر بدانم هفتاد مرتبه كشته مى‌شوم و بدنم را آتش زده و خاكسترم را زنده مى‌كنند، باز هم هرگز دست از يارى تو برنمى‌دارم.
زهير بن قين نيز چون سعد بن عبداللّه از هزار بار مرگ و زنده شدن و ايثار سخن گفت. «١»
اين سخنان از سر تعارف و ادعاهاى دروغين نيست، زيرا فرداى همان شب (روز عاشورا) جلوه‌گاه اين گفته‌ها و صحنه عينى اين ادعاها بود. امام شهيد پس از اين آزمون شبانگاه و مشاهده ايمان و اخلاص ياران در وصف آنان فرمود:
وَاللّهِ لَقَدْ بَلَوْتُهُمْ فَما وَجَدْتُ فيهِم الَّا الأَشْوَسَ الأَقْعَسَ يَسْتَأنِسُونَ بِالمَنيّة دُونى‌إِسْتيناسَ الطِّفْلِ إِلى‌ مَحالبِ أُمِّهِ «٢»
آرى به خدا سوگند آن‌ها را آزمودم و نيافتم مگر دلاور و غرّنده (شيروار) و باصلابت و استوار (كوه‌وار)؛ آنان به كشته شدن در ركاب من آن چنان مشتاقند كه كودك شيرخوار به سينه مادر.