آن‌گاه كه از روى ستم دست ذلّت بدهم و خود را از خطراتى كه مرا هدف قرار داده‌اند، كنار بكشم.
اين سروده حماسى آمادگى براى نبرد و جانفشانى را فرياد مى‌زند و زير بار ننگ و مذلّت رفتن و خوارى همراهى و سكوت در مقابل بيداد را نكوهش مى‌كند.
امام در طول راه از مكّه تا كربلا بارها براى تبيين هدف، فرجام راه، ترسيم چهره دشمن و تباهى و سياهى و روزگار خويش، به سروده‌هايى تكيه مى‌كند.
برخى از اين سروده‌ها از خود امام نيستند و امام به سراينده آن‌ها نيز اشاره دارد، امّا برخى سروده‌ها از خود اباعبداللّه است. ابيات مشهور زير كه رنگى از اندوه دارد و تلويحاً نيز به شهادت اشاره دارد، از خود امام است كه در شب عاشورا در خيمه زمزمه مى‌كند:
يا دَهرُ أُفٍ‌لَكَ مِنْ خَليل كَم لَكَ بِالاشراقِ وَ الاصيل‌
مِن صاحبٍ أو طالبٍ قَتيلٍ وَالدَّهرُ لا يَقْنَعُ بِالبَديل‌
وَ انَّما الامرُ الىَ الجَليل وَ كُلُّ حَىٍّ سالكُ سَبيل «١»
اى دنيا! افّ بر دوستى تو كه بسيار از دوستان و خواستارانت را سپيده‌دمان و شامگاهان به كشتن مى‌دهى و هرگز به بديل آنان قناعت نمى‌ورزى. همانا كارها به خداى بزرگ واگذارده و هر زنده‌اى رهرو اين راه است.
در ميدان شهادت نيز سروده‌اى حماسى و شكوهمند از آن حضرت نقل شده است كه مطلع آن بسيار مشهور است:
المَوْتُ أَوْلى‌ مِن رُكُوبِ الْعار وَ العارُ أَولى‌ مِن دُخُولِ النَّار «٢»
مرگ بهتر از پذيرفتن ننگ است و پذيرفتن ننگ بهتر از قبول آتش.