نيز امتداد اشك‌هاى كربلا و گونه ديگرى از مبارزه عليه بيدادگران است. يكى از شهيدان با اشاره به اين ويژگى و اشاره به عبور كاروان اسيران از كنار گودال قتلگاه و نيز ياد صحنه‌هاى غمبار كربلا مى‌نويسد:
خدايا! هر موقع كه واقعه كربلا را به ياد مى‌آورم، چشمانم پر از اشك مى‌شود و به ياد رگ‌هاى پاره‌پاره حسين مى‌افتادم كه زين‌العابدين (ع) بر آن بوسه مى‌زند، به‌ياد رقيّه مى‌افتادم كه وقتى سر پدرش را مى‌بيند، جان مى‌دهد، به ياد بدن حسين مى‌افتادم كه چيزى از او شناخته نمى‌شود و به ياد على اكبر حسين مى‌افتادم. خدايا! ما چنين رهبرانى داشتيم، چطور مى‌شود كه راه ايشان را فراموش كنيم و چطور مى‌شود عاشق نباشيم؟ خدايا! من عاشق كربلاى حسينى‌ام، مى‌خواهم در راه كربلا به شهادت برسم؛ كمكم كن! خدايا، تو را طلب كردم، تو را يافتم و شناختم. خدايا! دوستت مى‌دارم و به تو عشق مى‌ورزم. پس به عهدت وفا كن و مرا به سوى خود بخوان. «١»
از جمله ياران اباعبداللّه كه مورد اشاره شهيدان در وصيّت‌نامه‌ها است، عبداللّه بن عمير كلبى با كنيه ابووهب است كه همراه همسر و مادرش از كوفه براى يارى امام آمده بود. او در حمله به سپاه دشمن، استقامت شگفتى از خويش نشان داد و در حلقه محاصره دشمن، دست راست و يكى از پاهايش قطع شد و سرانجام، با نيزه و شمشير قطعه‌قطعه شد. همسرش كه در ميان خيمه‌ها بود، به قتلگاه آمد و در كنار شوهر نشست و خون از سر و صورت وى پاك كرد و به وى گفت:
هَنيئاً لَكَ الجَنَّةُ أَسأَلُ اللَّهَ الَّذى‌ رَزَقَكَ الْجَنَّةَ أَنْ يَصْحَبَنى‌ مَعَك‌