ديدار امام حسين، چون امام حسين بى‌سر به وصال محبوب رسيدن و سر بر دامان حسين جان‌باختن، پاسخ به غربت حسين (ع) و نداى هَل مِن ناصِر او، يكسان ديدن كربلا و اباعبداللّه با جبهه‌ها و رهبرى امام خمينى (ره)، از محورهاى مهمّ وصيّت‌نامه شهيدان است. شهيد بهرام بهزادى در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
حمد و سپاس خداوند را، خون‌هاى شهيدان و مستضعفان را كه باب جهاد را به روى من گشود، و من لياقت شركت در اين جهاد و پاسخ‌گويى به نداى «هَل مِن ناصِرٍ يَنصُرُنى‌» حسين (ع) را كه از دهان مطهّر فرزندش، امام امّت، خمينى كبير، بيرون مى‌آيد، پيدا كردم. «١»
شهيد قديرعلى سنائى در وصيّت‌نامه‌اش همين مضمون را با بيانى عاشقانه اشاره دارد:
آن‌هايى كه با مكتب حسين (ع) آشنايند و سال‌ها در عاشوراى او سينه زده‌اند و آرزو داشته‌اند كه جزو ياران حسين (ع) باشند و نداى «هَل مِن‌ناصِرٍ يَنصُرُنى‌» او را لبّيك بگويند، اينك تمام وجودشان اين ندا را با رساترين فرياد به گوش بت‌شكن زمان، خمينى عزيز مى‌رساند و لبّيك مى‌گويد. «٢»
آرزوى شهادت چون حسين (ع) و افتخار به اين شهادت، هماره در وصيّت نامه شهيدان موج مى‌زند. شهيد فريبرز قدمى كوهجردى در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
سپاس مى‌گويم خداوند را كه به من نعمت درك و فهم صراط مستقيم را داده تا خود را دريابم و جان مى‌دهم تا حكومت اللّه بر جهان استوار گردد. مى‌روم و