فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٩

أَلا تَرَوْنَ أَنَّ الحَقَّ لا يُعْمَلُ بِهِ وَ انَّ الْباطِلَ لايُتَناهى عَنْهُ لِيَرْغَبَ الْمُؤمِنُ فى‌ لِقاءِ اللَّهِ فَانِّى لا أَرَى الْمَوْتَ الَّا سَعادَةً وَ الْحَياةَ مَعَ الظَّالِمينَ الَّا بَرَما «١»
آيا نمى‌بينيد كه به حق عمل نمى‌شود و از باطل بازنمى‌دارند؟ در چنين شرايطى است كه انسان به ديدار خداى خويش رغبت و اشتياق مى‌يابد. من مرگ (شهادت) را جز سعادت و زندگى با ستمگران را جز ذلّت و نكبت نمى‌دانم.
و در برخورد با دعوت به بيعت با يزيد مى‌فرمايد:
وَاللَّهِ لا أُعْطيهِمْ بِيَدى‌ اعْطاءَ الذَّليلِ وَ لا أَفِرُّ فَرارَ الْعَبيد «٢»
به خدا سوگند! مانند ذليل به آنان دست خوارى نمى دهم و بسان بندگان [از مقابل آنان‌] نمى گريزم.
فرهنگ عزّت و آزادگى، فرهنگ جبهه‌هاى دفاع مقدّس بود. آنچه در وصيّت‌نامه شهيد ناصر انجيرانى آمده است، سخن همه شهيدان است:
من امروز احساس مى‌كنم كه دوباره جريان كربلا تكرار شده و حسين زمان، خمينى روح‌اللّه، نداى «هَلْ مِنْ ناصِرٍ يَنْصُرُنى‌» را فرياد مى‌زند. آيا مى‌شود جواب فرزند پيامبر را نداد؟ واللّه نه، من مردن را بهتر از زندگى با ذلّت مى‌دانم و در جواب حسين زمانم مى‌گويم: لبّيك، لبّيك. «٣»
عاشقانه جان‌باختن و جبهه را حجله‌گاه ديدن و همچون قاسم بن الحسن (ع) شهادت را از عسل و شهد شيرين‌تر ديدن، ويژگى رزمندگان جبهه‌ها بود. اين نگاه به جبهه محصول ايمان و باور عميق و صفاى باطن پاكبازان عرصه جهاد بود. شهيد عبّاس خوارزمى از چنين منظرى به جبهه مى‌نگرد و همه زيبايى‌ها را در جبهه مى‌بيند: