شهيدان نيز در وصيّت‌نامه‌هاشان خطاب به خانواده و دوستان مى‌گفتند نه بر من كه بر حسين و اهل‌بيت و ياران وفادارش اشك بريزيد. شهيد مسعود رستگار در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
هر زمان خواستى گريه كنى، بر امام حسين (ع) و فرزندان و اصحابش گريه كن كه اين عزيزانِ خدا كه بهتر و باوفاتر از آنان خلق نشده، چگونه غريبانه تحت عنوان خارجى كشته شدند و بدن‌هاى پاكشان سه روز و دو شب روى زمين گرم كربلا ماند. «١»
امتحان، انتخاب و ابتلا واژگان آشناى كربلايند. كربلا آزمونگاه ايمان و عشق و جلوه‌گاه انتخاب سترگ مردان بزرگ است. صحنه‌هاى هشت‌سال دفاع مقدّس نيز پايگاه انسان‌هايى بود كه رها و آزاد از وابستگى ها و دلبستگى‌ها، در انتخابى بزرگ، جان خويش را به ميدان مى‌آوردند. شهيد زين‌العابدين عابدنيا در تصويرى كه از كربلا فراروى مخاطبان وصيّت‌نامه‌اش قرار مى‌دهد، حضور در جبهه را «لحظه انتخاب» مى‌نامد؛ انتخابى همچون انتخاب ياران اباعبداللّه:
عاشورا، روزى [است‌] كه ظهرش نه همچون ظهرهاى ديگر بود و آفتاب تابانش نه همچون روزهاى ديگر. خورشيد اشعه سوزانش را همچون شعله‌هاى آتش بر زمين مى‌تابانيد. در صحراى نينوا، در كنار شطّ فرات، خيمه‌گاه حسين (ع) در مقابل خرگاه يزيد، و ياران حسين (ع) در مقابل لشكريان يزيد صف‌آرايى كرده‌اند و لحظه انتخاب فرارسيده است. «٢»