داشتند و مى‌دانستند كه امروزِ آن‌ها تضمين سلامت فردا است، ايثار و فداكارى آن‌ها بازتاب و پژواكى گسترده خواهد يافت و به اصلاح جهان و انسان امروز و فردا مى‌انجامد. يكى ديگر از شهيدان در وصيّت‌نامه خود مى‌نويسد:
پدرجان! خوشحالم از اين كه توانستم به نداى سالار شهيدان حسين بن على (ع) لبيك گويم و در راه يارى‌اش قدم بگذارم، و همان‌طور كه سرورم امام حسين (ع) در مقابل كفر ايستادگى كرد، به پيروى از او ايستادگى خواهم كرد و اين جان ناقابلم را براى برقرارى اسلام و قرآن هديه مى‌كنم و ما با خون خود اقيانوسى خواهيم ساخت كه تمامى كشتى‌هاى كفر و الحاد و شرك در آن غرق شوند. «١»
به‌راستى با شهادت هر شهيد خونى تازه در رگ‌ها دميده مى‌شد، نگاه‌ها به زيارت بصيرت و بينايى مى‌رفت و جان‌ها ميهمان تحوّل و تنبّه مى‌شد. در خانواده‌ها اثر محسوس و ملموس شهادت فرزند، پدر و ... را مى‌توانستيم دريابيم و در جامعه، از مدرسه و كوچه تا شهر و روستا، خون شهيدان عامل اصلاح، حركت، روشنى ذهن و روان و بيدارى و آگاهى اجتماعى بود.
٣- ٢. رضاى الهى‌
هر راهى كه به خدا ختم نشود، به نفس پايان مى‌پذيرد. وقتى انسان سير رحمانى نداشته باشد، مشى شيطانى خواهد داشت. امام حسين (ع) در وصيّت‌نامه خويش فرمود:
فَمَنْ قَبِلَنى‌ بِقَبُولِ الْحَقِّ فَاللَّهُ أَوْلى‌ بِالْحَقِّ وَ مَنْ رَدَّ عَلَىَّ هذا أَصْبِرُ حَتّى‌ يَقْضِىَ اللَّهُ بَيْنى‌ وَ بَيْنَ الْقَوْمِ بِالْحَقِّ وَ هُوَ خَيْرُ الْحاكِمينَ «٢»