ما هم به آسايشگاه رفتيم، نماز جماعت برگزار كرديم و در آن جا به سينه‌زنى و عزادارى پرداختيم. «١»
فرهنگ عشق و ارادت به اباعبداللّه، عامل بزرگ نگاهدارنده و تقويت‌كننده روح و وجود آزادگان در اسارت و آسان‌كننده درد هجران و دردهاى جسمانى آنان بود.
٥. تجلى عشق به امام حسين در سيماى امام خمينى‌
عشق به اباعبداللّه (ع) در سيماى امام خمينى (ره) تجلّى مى‌يافت و آزادگان با نام و ياد او گرمى و توان مى‌يافتند و با همين سوز و ايمان، در ايّام محرّم مجلس سوگوارى برپا مى‌كردند. يكى از آزادگان در اين‌باره مى‌نويسد:
وقتى ماه محرّم فرارسيد، در اردوگاه موصل ٢ بوديم. هرشب در داخل آسايشگاه‌ها مراسم سينه‌زنى و نوحه‌خوانى برپا بود. شب‌هاى اوّل كه سينه مى‌زديم، خيلى آرام و آهسته مراسم را برگزار مى‌كرديم تا بعثى‌ها متوجّه نشوند، امّا شب سوم عراقى‌ها متوجّه شدند و سعى كردند از برگزارى مراسم ممانعت به‌عمل بياورند، ولى چون موفّق نشدند، سه‌شب متوالى درِ آسايشگاه‌ها را بستند. صبح روز چهارم از بازكردن در و دادن آب و غذا خبرى نشد. آن‌ها مى‌خواستند بدين وسيله ما را تنبيه كنند، ولى بچّه‌هاى آسايشگاه اهل باج دادن به كسى نبودند.
فرياد «يا حسين»، «اللّه آكبر» و «الموت لصدام» بچّه‌ها بود كه در فضا طنين مى‌انداخت و زيارت عاشورا بود كه توسّط برادران در داخل آسايشگاه خوانده مى‌شد. فضاى روحانى حاكم بر آسايشگاه، اسارت و گرسنگى و تشنگى را از ياد ما برده بود و از طرفى پيش‌بينى عاقبت كار نيز دشوار بود.