در ايّام عزادارى مخصوصاً در تاسوعا و عاشورا كه حركتى از سوى بچّه‌ها انجام مى‌گرفت، بيش‌تر مورد تنبيه واقع مى‌شديم و عراقى‌ها ضمن بستن درهاى ورودى، آب و برق را نيز قطع مى‌كردند.
مدّتى بدين منوال گذشت تا حدود يك‌سال بعد تصميم گرفتيم نگهبانان عراقى را نيز از خوردن روزه تا افطار منع كنيم و هشدارى نيز به آن‌ها داديم تا از روزه‌خوارى خوددارى ورزند و تهديد كرديم در غير اين صورت، دست به‌اغتشاش مى‌زنيم. تهديد مؤثّر افتاد و آن‌ها از آن پس از روزه‌خوارى دست كشيدند. «١»
نمونه ديگر، توجّه به فرهنگ نماز در هنگام سوگوارى سالار شهيدان است؛ فرهنگى كه امام حسين (ع) را ناشر آن مى‌دانيم. در اين نمونه، آزادگان در عين عزادارى نماز جماعت را فراموش نمى‌كنند:
ايّام سوگوارى سرور شهيدان مولايمان حسين (ع) بود. عراقى‌ها در موصل ٣ همه ما را به محوطه اردوگاه آوردند و اعلام كردند كه عزادارى ممنوع است، امّا در آن فضاى حزن‌انگيز و غمبار، ما با گريه‌هايى آرام و چهره‌هايى افسرده كفش‌ها را درآورديم و به سمت زمين ورزش رفتيم و در وسط زمين ورزش ناخودآگاه همگى شروع به نوحه‌خوانى و سينه‌زنى كرديم. مى‌دانستيم التيام‌بخش زخم‌هاى دل پردردمان كه از عشق به اهل‌بيت مى‌سوخت، همين گريه‌ها و سينه‌زنى‌هاست.
صداها رفته‌رفته بلند و بلندتر مى‌شد و يكى از برادران نيز به خواندن اذان پرداخت. بقيّه آسايشگاه‌ها نيز به تبعيّت از ما شروع كردند به اذان گفتن.
فرمانده اردوگاه كه ديد وضع خراب است و هر لحظه احتمال شورش مى‌رود، سراسيمه گفت: به آسايشگاه‌ها برويد و در آن جا نماز بخوانيد و عزادارى كنيد!!