دانشنامه بزرگ اسلامی
 
٦٢٦٦ ص
٦٢٦٧ ص
٦٢٦٨ ص
٦٢٦٩ ص
٦٢٧٠ ص
٦٢٧١ ص
٦٢٧٢ ص
٦٢٧٣ ص
٦٢٧٤ ص
٦٢٧٥ ص
٦٢٧٦ ص
٦٢٧٧ ص
٦٢٧٨ ص
٦٢٧٩ ص
٦٢٨٠ ص
٦٢٨١ ص
٦٢٨٢ ص
٦٢٨٣ ص
٦٢٨٤ ص
٦٢٨٥ ص
٦٢٨٦ ص
٦٢٨٧ ص
٦٢٨٨ ص
٦٢٨٩ ص
٦٢٩٠ ص
٦٢٩١ ص
٦٢٩٢ ص
٦٢٩٣ ص
٦٢٩٤ ص
٦٢٩٥ ص
٦٢٩٦ ص
٦٢٩٧ ص
٦٢٩٨ ص
٦٢٩٩ ص
٦٣٠٠ ص
٦٣٠١ ص
٦٣٠٢ ص
٦٣٠٣ ص
٦٣٠٤ ص
٦٣٠٥ ص
٦٣٠٦ ص
٦٣٠٧ ص
٦٣٠٨ ص
٦٣٠٩ ص
٦٣١٠ ص
٦٣١١ ص
٦٣١٢ ص
٦٣١٣ ص
٦٣١٤ ص
٦٣١٥ ص
٦٣١٦ ص
٦٣١٧ ص
٦٣١٨ ص
٦٣١٩ ص
٦٣٢٠ ص
٦٣٢١ ص
٦٣٢٢ ص
٦٣٢٣ ص
٦٣٢٤ ص
٦٣٢٥ ص
٦٣٢٦ ص
٦٣٢٧ ص
٦٣٢٨ ص
٦٣٢٩ ص
٦٣٣٠ ص
٦٣٣١ ص
٦٣٣٢ ص
٦٣٣٣ ص
٦٣٣٤ ص
٦٣٣٥ ص
٦٣٣٦ ص
٦٣٣٧ ص
٦٣٣٨ ص
٦٣٣٩ ص
٦٣٤٠ ص
٦٣٤١ ص
٦٣٤٢ ص
٦٣٤٣ ص
٦٣٤٤ ص
٦٣٤٥ ص
٦٣٤٦ ص
٦٣٤٧ ص
٦٣٤٨ ص
٦٣٤٩ ص
٦٣٥٠ ص
٦٣٥١ ص
٦٣٥٢ ص
٦٣٥٣ ص
٦٣٥٤ ص
٦٣٥٥ ص
٦٣٥٦ ص
٦٣٥٧ ص
٦٣٥٨ ص
٦٣٥٩ ص
٦٣٦٠ ص
٦٣٦١ ص
٦٣٦٢ ص
٦٣٦٣ ص
٦٣٦٤ ص
٦٣٦٥ ص
٦٣٦٦ ص
٦٣٦٧ ص
٦٣٦٨ ص
٦٣٦٩ ص
٦٣٧٠ ص
٦٣٧١ ص
٦٣٧٢ ص
٦٣٧٣ ص
٦٣٧٤ ص
٦٣٧٥ ص
٦٣٧٦ ص
٦٣٧٧ ص
٦٣٧٨ ص
٦٣٧٩ ص
٦٣٨٠ ص
٦٣٨١ ص
٦٣٨٢ ص
٦٣٨٣ ص
٦٣٨٤ ص
٦٣٨٥ ص
٦٣٨٦ ص
٦٣٨٧ ص
٦٣٨٨ ص
٦٣٨٩ ص
٦٣٩٠ ص
٦٣٩١ ص
٦٣٩٢ ص
٦٣٩٣ ص
٦٣٩٤ ص
٦٣٩٥ ص
٦٣٩٦ ص
٦٣٩٧ ص
٦٣٩٨ ص
٦٣٩٩ ص
٦٤٠٠ ص
٦٤٠١ ص
٦٤٠٢ ص
٦٤٠٣ ص
٦٤٠٤ ص
٦٤٠٥ ص
٦٤٠٦ ص
٦٤٠٧ ص
٦٤٠٨ ص
٦٤٠٩ ص
٦٤١٠ ص
٦٤١١ ص
٦٤١٢ ص
٦٤١٣ ص
٦٤١٤ ص
٦٤١٥ ص
٦٤١٦ ص
٦٤١٧ ص
٦٤١٨ ص
٦٤١٩ ص
٦٤٢٠ ص
٦٤٢١ ص
٦٤٢٢ ص
٦٤٢٣ ص
٦٤٢٤ ص
٦٤٢٥ ص
٦٤٢٦ ص
٦٤٢٧ ص
٦٤٢٨ ص
٦٤٢٩ ص
٦٤٣٠ ص
٦٤٣١ ص
٦٤٣٢ ص
٦٤٣٣ ص
٦٤٣٤ ص
٦٤٣٥ ص
٦٤٣٦ ص
٦٤٣٧ ص
٦٤٣٨ ص
٦٤٣٩ ص
٦٤٤٠ ص
٦٤٤١ ص
٦٤٤٢ ص
٦٤٤٣ ص
٦٤٤٤ ص
٦٤٤٥ ص
٦٤٤٦ ص
٦٤٤٧ ص
٦٤٤٨ ص
٦٤٤٩ ص
٦٤٥٠ ص
٦٤٥١ ص
٦٤٥٢ ص
٦٤٥٣ ص
٦٤٥٤ ص
٦٤٥٥ ص
٦٤٥٦ ص
٦٤٥٧ ص
٦٤٥٨ ص
٦٤٥٩ ص
٦٤٦٠ ص
٦٤٦١ ص
٦٤٦٢ ص
٦٤٦٣ ص
٦٤٦٤ ص
٦٤٦٥ ص
٦٤٦٦ ص
٦٤٦٧ ص
٦٤٦٨ ص
٦٤٦٩ ص
٦٤٧٠ ص
٦٤٧١ ص
٦٤٧٢ ص
٦٤٧٣ ص
٦٤٧٤ ص
٦٤٧٥ ص
٦٤٧٦ ص
٦٤٧٧ ص
٦٤٧٨ ص
٦٤٧٩ ص
٦٤٨٠ ص
٦٤٨١ ص
٦٤٨٢ ص
٦٤٨٣ ص
٦٤٨٤ ص
٦٤٨٥ ص
٦٤٨٦ ص
٦٤٨٧ ص
٦٤٨٨ ص
٦٤٨٩ ص
٦٤٩٠ ص
٦٤٩١ ص
٦٤٩٢ ص
٦٤٩٣ ص
٦٤٩٤ ص
٦٤٩٥ ص
٦٤٩٦ ص
٦٤٩٧ ص
٦٤٩٨ ص
٦٤٩٩ ص
٦٥٠٠ ص
٦٥٠١ ص
٦٥٠٢ ص
٦٥٠٣ ص
٦٥٠٤ ص
٦٥٠٥ ص
٦٥٠٦ ص
٦٥٠٧ ص
٦٥٠٨ ص
٦٥٠٩ ص
٦٥١٠ ص
٦٥١١ ص
٦٥١٢ ص
٦٥١٣ ص
٦٥١٤ ص
٦٥١٥ ص
٦٥١٦ ص
٦٥١٧ ص
٦٥١٨ ص
٦٥١٩ ص
٦٥٢٠ ص

دانشنامه بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٦٤٩١

جرجانی، شمس الدین
جلد: ١٧
     
شماره مقاله:٦٤٩١

جُرْجانی، شمس‌الدین محمد بن علی حسینـی (د ٨٣٨ ق/ ١٤٣٥م)، ادیب، منطق‌دان و متکلم. شمس‌الدین محمد (برخی از وی با لقب نورالدین یاد کرده‌اند. نک‌ : حاجی‌خلیفه، ٢/١١٩٨؛ GAL, II/٢٧١ GAL, S, II/٢٩٤;) فرزند میرسید شریف جرجانی (٧٤٠-٨١٦ ق)، متکلم بلندآوازه بود. از این‌رو، به تبعِ زادگاه پدر، او را نیز جرجانی خوانده‌اند (شوشتری، ٢/٢٢٠؛ آقابزرگ، طبقات...، ١٢٠؛ قس: فسایی، ٢/١١٣٩). سالزاد و زادگاه او مشخص نیست؛ تنها می‌توان گفت که در نیمۀ دوم سدۀ ٨ ق متولد شده، و در شیراز بالیده و همان‌جا درگذشته است (GAL، همانجا).
آنچه از آثار شمس‌الدین برمی‌آید، این است که وی در ادبیات و منطق متبحر بوده، و در کلام نیز دستی داشته است، اما بیشتر آثار او حواشی و شروحی است که بر تألیفات منطقی و کلامی دیگران نوشته است. دربارۀ مذهب او نمی‌توان به قطع و یقین نظر داد. شوشتری (همانجا؛ و به تبع او آقابزرگ، همانجا) او را شیعه دانسته است، اما منابع دیگر در این باره گزارشی نداده‌اند. از آثار او نیز نمی‌توان بر اعتقاد مذهبی وی پی برد. وی حتى رساله‌ای در رد رافضیان نگاشته است.
در منابع از دو نوادۀ او یاد شده است: ابوالفتح بن میرمخدوم بن میرشمس‌الدین که رساله‌ای به نام تفسیر شاهی و حاشیه‌ای بر حاشیۀ دوانی بر تهذیب‌المنطق نگاشته است (همو، الذریعة، ٣/٥٩، ٤/٢٧٧)؛ دیگری میرزا محمدعلی مشهور به میرزا مخدوم شریفی شیرازی که سنی حنفی متعصبی بوده، و رساله‌ای با عنوان نواقض الروافض داشته است (فسایی، ١/٤١٦، ٢/١٢٤). همچنین دو تن از شاگردان او را نام برده‌اند: نخست نجم‌الدین حبله‌رودی که شرحی دارد بر ارشاد الطالبین فاضل مقداد با نام التحقیق المبین فی شرح نهج المسترشدین (شوشتری، همانجا؛ رجایی، ٢٢)؛ دیگری حسین بن محمدعلی بهشتی که کتابی در تجوید قرآن کریم نگاشته است (آقابزرگ، همان، ٣/٣٦٦).
آثـار: از جرجانی رساله‌ها و کتابهایی به فارسی و عربی در علوم گوناگون برجای مانده، که از آن جمله است:
١. الرسالة السمیة فی الاصول المنطقیة یا الغرّة. موضوع این رساله علم منطق است و ترجمۀ عربی کتاب صغرى است که پدرش به فارسی تألیف کرده بود (GAL, S، همانجا؛ شوشتری، ٢/٢٢١). شرحهایی که بر الغرة نوشته شده است، عبارت‌اند از: شرح قطب‌الدین عیسی بن محمد صفوی (د ٩٥٣ق)، شرح خضر بن محمد بن علی رازی (حاجی‌خلیفه، نیز GAL, S، همانجاها)، و شرح عصام‌الدین که به فارسی است (حاجی‌خلیفه، همانجا). نسخۀ خطـی الغرة در ظاهریه (شم‌ ٧٩٤٥) و در کتابخـانۀ پـاریس (شم‌ ٢٣٩٧) همراه با شرح صفوی، موجود است (دوسلان، I/٤٢٠).
٢. الدرّة، رساله‌ای است در منطق و ترجمۀ عربی کتاب کبرى از پدرش (حاجی‌خلیفه، شوشتری، همانجاها).
٣. حاشیه بر شرح کتاب المتوسط فی شرح الکافیة، که پدرش آن را آغاز کرد و ناتمام ماند و شمس‌الدین آن را پس از مرگ پدر به اتمام رساند (آقابزرگ، طبقات، همانجا؛ فسایی، ٢/١١٣٩؛ شوشتری، ٢/٢٢٠-٢٢١).
٤. رسالة فی الرد علی الروافض، که نسخۀ خطی آن در کتابخانۀ ایاصوفیه نگهداری می‌شود (نک‌ : GAL,S، همانجا).
٥. الرشاد فی شرح الارشاد، شرحی است بر الارشاد الهادی تفتازانی (د ٧٩٢ق) در نحو که به زبان عربی نوشته است. شمس‌الدین در ٨٢٣ ق در شیراز کار تألیف این کتاب را به پایان رسانید (بغدادی، ٢/١٨٩؛ حاجی‌ خلیفه، ١/٦٨؛ شوشتری، ٢/٢٢١). نسخه‌های خطی این اثر در کتابخانۀ آیت‌الله گلپایگانی در قم (شم‌ ١٩٥٣، نک‌ : استادی، ٣/١١٨)، در تهران کتابخانۀ مجلس (شم‌ ١٠٥، نک‌ : شورا، ١/٢٩؛ شم‌ ٣١٣، همان، ٢/١٨٣)، و کتابخانه‌های ظاهریه (شم‌ ٢٤٩‘٥، نک‌ : ظاهریه، نحو، ٢١٥-٢١٦)، موصل و نیز پترزبورگ (نک‌ : GAL, S, II/٣٠٤) موجود است.
٦. زبدة الاسرار فی الحکمة.
٧. شرح رسالة فی الاصول، که رساله‌ای است از پدرش. نسخۀ خطی آن به شمارۀ ٦٧٣ در کتابخانۀ اسکوریال، (I/٤٧٤ ESC٢,) موجود است.
٨. شرح الفوائد الغیاثیة (بغدادی، شوشتری، همانجاها).
٩. شرح هدایة الحکمة ابهری (همانجاها)، که حل الهدایة نیز نامیده شده است (آقابزرگ، همانجا). این کتاب در استانبول (١٣٠٨ق) به چاپ رسیده است.
١٠. حاشیۀ شرح الطوالع، ظاهراً حاشیه‌ای است که شمس‌الدین بر کتاب پدر خود نوشته است (آقابزرگ، نیز شوشتری، همانجاها). چاپ سنگی آن در قاهره (١٣٠٦ق) منتشر شده است.
١١. کتابی نیز با عنوان تجوید القرآن به وی نسبت داده‌اند (مشار، ١/١١٩١) که به فارسی است و دارای یک مقدمه و ٦ باب و خاتمه. چاپهای سنگی متعددی از این اثر در تهران و تبریز منتشر شده است.

مآخذ: آقابزرگ، الذریعة؛ همو، طبقات اعلام الشیعة (قرن نهم)، تهران، ١٣٦٢ش؛ استادی، رضا، فهرست نسخه‌های خطی کتابخانۀ آیت‌الله گلپایگانی، لوح فشرده، نسخۀ سوم؛ بغدادی، هدیه؛ حاجی‌خلیفه، کشف؛ رجایی، مهدی، مقدمه بر ارشاد الطالبین الى نهج المسترشدین، قم، ١٤٠٥ق؛ شورا، خطی؛ شوشتری، نورالله، مجالس المؤمنین، تهران، ١٣٧٦ق؛ ظاهریه، خطی؛ فسایی، حسن، فارس‌نامۀ ناصری، به کوشش منصور رستگار فسایی، تهران، ١٣٦٧ش؛ مشار، خانبابا، فهرست کتابهای چاپی فارسی، تهران، ١٣٥٠ش؛ نیز:

De Slane ; ESC٢; GAL; GAL, S.
سمیه ربیعی