فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٢٥ - افطار
مطلق و تفصيل بين نيّت قطع كه موجب بطلان روزه است و نيّت قاطع كه پيش از ارتكاب، موجب بطلان نيست.(٩)
مفطرات:
١. خوردن و آشاميدن.
٢. آميزش در قُبل و به قول مشهور، در دبُرُ.
٣. دروغ بستن به خدا و معصومان عليهم السّلام(--> ائمّه).
٤. فروبردن سر در آب به قول مشهور.
٥ . رساندن غبار غليظ بر حلق به قول مشهور.
٦ . باقى ماندن عمدى بر جنابت(-->جنابت)تا اذان صبح و نيز حيض(-->حيض)و نفاس( --> نفاس)به قول مشهور.
٧. استمناء(١٠)(--> استمناء).
٨ . در اينكه اماله با مايعات موجب بطلان روزه مىشود يا نه، اختلاف است(١١)(--> اماله).
آثار افطار:افطار عمدى روزه، موجب بطلان آن و در روزه ماهرمضان، موجب ثبوت قضا نيز مىشود. افطار عمدى روزه واجب معيّن، مانند روزه ماه رمضان، نذر معيّن و نيز قضاى روزه ماه رمضان در صورت افطار بعد از ظهر موجب ثبوت كفّاره است.
افطار آگاهانه و عمدى در روز ماه رمضان، موجب ثبوت تعزير(--> تعزير)در بار اول و دوم است و چنانچه شخصى بار سوم بنابر قولى يا چهارم بنابر قولى ديگر آن را تكرار كند كشته مىشود، به شرط آنكه بار اول و دوم تعزير شده باشد.(١٢)اگر افطار روزههايى كه واجب است پى در پى گرفته شود ـ همچون شصت روز روزه كفّاره ـ از روى عذر، مانند حيض باشد، ضررى به تتابع نمىزند و پس از رفع عذر، روزه را ادامه مىدهد. امّا اگر بدون عذر باشد، تتابع از بين مىرود و بايد روزه را از سر بگيرد.(١٣)
اضطرار به افطار:اگر روزه دار به گونهاى كه اختيار از او سلب گردد مجبور به افطار شود، روزهاش باطل نمىشود، كفّاره نيز ندارد؛ امّا اگر تهديد شود و او براى در امان ماندن از عواقب تهديد با اختيار خود افطار كند، روزهاش باطل مىشود، ولى كفّاره ندارد.(١٤)