فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٣٩ - اصحاب اجماع
هنگام فرار، به جهت ديگرى مانند برخورد با چيزى يا افتادن از بلندى بميرد، در ثبوت ديه بر اشهار كننده اختلاف است.(٢)
شهادت دهنده به دروغ علاوه بر تعزير( --> تعزير)در ميان مردم گردانده مىشود.(٣)
به تصريح برخى فقها، قذف كننده( --> قذف)پس از اجراى حدّ،(٤)همچنين كلاهبردار(٥)و نيز بنابر آنچه به مشهور نسبت داده شده است، قوّاد( --> قيادت)اشهار مىشوند.(٦)اشهار افراد ياد شده، اختصاص به مردان دارد.(٧)
اشهُر حج -->ماههاى حج
اشهُر حُرُم -->ماههاى حرام
اصحّ
اَصحّ: از الفاظ بيان فتوا.
اصح به معناى صحيحتر يا صحيح و درست است كه فقيهان گاه از آن براى بيان نظر خود در مسئلهاى استفاده مىكنند. واژه اصحّ در اين صورت، از الفاظ بيان فتواى مجتهد است( --> فتوا).
اصحاب اجماع
اصحاب اجماع: گروهى ويژه از روايتگران حديث.
عنوان اصحاب اجماع، اصطلاحى در علم رجال است كه به گروهى ويژه از راويان احاديث در سدههاى دوم و سوم هجرى قمرى كه از بزرگان پرورش يافته مكتب امام باقر، امام صادق، امام كاظم و امام رضا عليهم السّلام به شمار مىروند و بر تصديق رواياتشان و نيز مقام علمى و فقاهتشان اجماع شده است، اطلاق مىشود.
به قول مشهور شمار اصحاب اجماع هيجده نفر است: «زُرارة بن اعيَن، معروف بن خرَّبوذ، بُريد بن معاويه، ابوبصير اسدى ـ و به قولى مرادى ـ فُضيل بن يسار و محمد بن مسلم» از اصحاب امام باقر و امام صادق عليهما السّلام؛ «جميل بن دَرّاج، عبداللّه بن مسكان، عبداللّه بن بُكير، حَمّاد بن عيسى، حمّاد بن عثمان و اَبان بن عثمان»