فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١١٣ - آب مُقَطّر
همچنين در صورت نجس شدن به سبب تغيّر رنگ، بو يا مزه آن به نجاست(--> تغيّر)، با زوال تغيّر به سبب اتّصال و امتزاج با آب پاك، پاك مىگردد. در اينكه صرف اتّصال بدون امتزاج، در حصول پاكى آن كافى است يا نه، اختلاف است. اگر آب مطلق، داراى مادّه و منبع باشد، با از بين رفتن تغيّر به سبب اتّصال به مادّه و امتزاج با آب جديد، پاك مىشود.(٩)
آبى كه مطلق بوده و مضاف شدنش مشكوك است، مطلق محسوب مىشود. آبى كه مطلق يا مضاف بودنش و نيز پيشينه آن از حيث اطلاق و اضافه، معلوم نيست، حكم آب مطلق را ندارد(١٠)(--> آب مشكوك).
مطلق بودن آب وضو و غسل از شرايط صحّت آن دو است.(١١)
آب مُعتَصَم --> اعتصام
آب مقطّر
آب مُقَطّر: آب حاصل از تبخير.
از آن به مناسبت در باب طهارت سخن رفته است.
آب، پيش از تبخير يا مطلق است يا مضاف و يا نجس. تبخير شده آب مطلق(--> آب مطلق)مطلق است.(١)
در تبخير شده آب مضاف(--> آب مضاف)سه قول است.
١. آب مضاف است.(٢)
٢. ملاك، صدق عنوان مضاف يا مطلق است.(٣)
٣. اگر همه آن تبخير مىشود ـ مانند گلاب ـ آب مضاف است، وگر نه ـ مانند آب گل آلود كه اجزاى گِل تبخير نمىشود ـ آب مطلق است.(٤)
در اينكه آب نجس با تبخير و تبديل بخار به آب جديد پاك مىشود يا نه، اختلاف است. منشأ آن، اختلاف در تحقّق استحاله(--> استحاله)با تبخير است، كه بنابر قول به تحقّق، پاك است.(٥)