فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٩٤ - آيه زكات
آيه ركوب -->آيه تسخير
آيه ركون
آيه رُكون:آيه ١١٣ سوره هود.
به آيه{ وَ لاَتَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ...}بر حرمت گرايش و ميل به حاكمان ستمگر، هر چند به مقدار اندك، استدلال شده است كه پذيرش پست و منصب از سوى حاكم جائر و دوستى با او و خشنودى و رضايت از اعمال وى و حتّى دوست داشتن بقاى او، هرچند براى زمانى كوتاه، از مصاديق آن شمرده شده است. مراد از ركون، ميل اندك است.(١)
به جمله{ فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ}بر گناه كبيره بودن ركون به ستمگران استناد شده است(٢)( --> گناه كبيره).
آيه رمى -->آيه قذف
آيه رهن
آيه رهن:آيه ٢٨٣ سوره بقره.
به آيه{ وَ إِن كُنتُمْ عَلَى سَفَرٍ وَ لَمْ تَجِدُوا كَاتِباً فَرِهَـنٌ مَّقْبُوضَةٌ...}بر مشروعيّت گرفتن رهن(--> رهن)بر دين(--> دين)استناد شده است. از واژه«مَقْبُوضَة»شرط بودن قبض در رهن استفاده شده است. علاوه بر اين، آيه اشاره دارد كه رهن بايد عين خارجى ـ كه قابل قبض است ـ باشد. بنابر اين، رهن دين صحيح نيست.(١)
آيه زكات
آيه زكات[= آيه صدقات؛ آيه غارمين] :آيه ٦٠ سوره توبه.
در آيه{إِنَّمَا الصَّدَقَـتُ لِلْفُقَرَاءِ وَ الْمَسَـكِينِ وَ الْعَـمِلِينَ عَلَيْهَا وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَ فِى الرِّقَابِ وَ الْغَـرِمِينَ وَ فِى سَبِيلِ اللَّهِ وَابْنِ السَّبِيلِ فَرِيضَةً مِّنَ اللَّهِ...}مستحقان زكات كه هشت صنف هستند، مشخص شدهاند. لام«لِلْفُقَرَاءِ»بيانگر اختصاص زكات به اصناف ياد شده است. از جمله«فَرِيضَةً مِنَ اللَّهِ»وجوب زكات نيز استفاده شده است(١)( --> زكات).