فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٠٥ - انار
اميرالمؤمنين
اميرالمؤمنين: لقب حضرت على عليهالسّلام.
اميرالمؤمنين لقب وصىّ و جانشين رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و نخستين امام از امامان معصوم، حضرت على بن ابى طالب عليهما السّلام است و از آن در بابهايى نظير صلات و حج سخن رفته است.
اعتقاد به امامت و ولايت اميرالمؤمنين و وصايت و جانشينى بلافصل آن حضرت از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله واجب،(١)بلكه از اركان ايمان( -->ايمان)است. شهادت به ولايت آن گرامى در اذان و اقامه پس از شهادت به نبوّت، مستحب است( -->شهادت ثالثه).
لقب اميرالمؤمنين اختصاص به حضرت على عليه السّلام دارد و ملّقب ساختن ديگران ـ حتّى ساير امامان عليهم السّلام بنابر مشهور ـ به اين لقب جايز نيست.(٢)
از مواضع جواز اتمام نماز براى مسافر حرم اميرالمؤمنين؛ كوفه و يا مسجد كوفه ـ بنابراختلافاقوال ـ است(٣)( -->اماكناربع).
زيارت امير مؤمنان عليه السّلام، بويژه در روز عيد غدير مستحب مؤكّد است.(٤)
( --> ائمّه)
امين --> امانت
انار
انار: ميوه معروف.
از آن به مناسبت در بابهاى طهارت، صلات و اطعمه و اشربه سخن رفته است.
برخى در جواز سجده بر پوست انار پس از جدا شدن از دانهها اشكال كردهاند.(١)
مستحب است انسان هر انار را به تنهايى بخورد و شريك كردن ديگران در آن مكروه است.(٢)خوردن انار در شب و روز جمعه،(٣)خوردن آن ناشتا،(٤)خوردن تمام دانههاى يك انار(٥)و نيز خوردن انار با پيه آن مستحب است.(٦)
خوردن و آشاميدن با دست چپ