فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٩٠ - اِستنجاء
جمعه(٦)( --> نماز جمعه)و اعتماد بر پاى چپ هنگام تخلّى(٧)( --> تخلّى)، مستحب است. بر نمازگزار مستحب است هنگام برخاستن، دستها را بر زمين نهاده، با تكيه بر آنها برخيزد.(٨)
موارد كراهت:تكيه دادن در حمّام(٩)و مسجد(١٠)و نيز هنگام خوردن و آشاميدن،(١١)همچنين بر قبر،(١٢)مكروه است.
واژه استناد به مفهوم دوم در سراسر فقه، هم براى اثبات احكام شرعى، هم براى اثبات دعاوى در دادگاه و هم براى اثبات موضوعات احكام به كار رفته است.
استنباط
استنباط: به دست آوردن احكام شرعىِ فرعى از ادلّه آن(--> اجتهاد).
استنثار
استنثار: بينى افشاندن پس از استنشاق.
از آن به مناسبت در باب طهارت و صلات سخن رفته است.
به تصريح برخى، از مستحبات وضو، استنثار پس از استنشاق( --> استنشاق)است.(١)
استنجاء
استنجاء: تطهير محل خروج بول و غائط پس از تخلّى.
از آن در باب طهارت بحث شده است.
عمل استنجاء هر چند ذاتا پسنديده است، ليكن براى عبادتهايى كه صحّت آنها مشروط به پاكى لباس و بدن از نجاست است واجب مىباشد.(١)
اگر انسان به عمد استنجاء را ترك كند و نماز بخواند نمازش باطل است. به قول مشهور، صورت فراموشى نيز همين حكم را دارد.(٢)
محلّ خروج ادرار تنها با آب مطلقِ پاك( --> آب مطلق)تطهير مىگردد. در لزوم دو بار يا كفايت يك بار شستن با آب