فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٩٠ - آبادى
فروبردن سر در آب براى روزهدار در روزه واجب معيّن(٨)و نيز قضاى روزه ماه رمضان در بعد از ظهر، حرام است؛ ليكن در بطلان روزه به آن اختلاف است.(٩)
تملّك:آبهاى عمومى، مانند درياها كه همگان در بهرهبردارى از آن يكسانند، از مشتركات(--> مشتركات)و با حيازت(--> حيازت مباحات)تملّكپذير است. همچنين به قول مشهور، كندن چاه در زمين مباح به قصد تملّك يا در ملك خود، سبب تملّك آب آن مىشود.(١٠)آبهاى مباح، مانند چشمه و باران كه در جويهاى شخصى جمع مىشود، به قول مشهور از آنِ مالك آن است(١١)(--> آبهاى عمومى).
خريد و فروش:فروختن آب با پيمانه، وزن يا مشاهده در صورت محصور بودن، مانند آب حوض جايز است؛(١٢)ليكن در صحّت خريد و فروش مثل آب چاه كه داراى جوشش است و دائم آب تازه با آب قبلى مخلوط مىشود اختلاف است(--> آب چاه). در آب، ربا(--> ربا)نيست.(١٣)
نوشيدن:براى نوشيدن آب آدابى ذكر شده است، مانند گفتن بسم اللّه، نشسته نوشيدن در شب و ايستاده نوشيدن در روز(١٤)( --> نوشيدن).
مزارعه :از شرايط صحّت عقد مزارعه(--> مزارعه)، قابليّت زمين براى بهرهبردارى به دليل داشتن آب ـ هرچند به امكان رساندن آب چشمه يا نهر به آن ـ است.(١٥)
حيوان:دادن آب به حيوان پيش از ذبح آن مستحب است.(١٦)عرضه آب بر حيوان هنگام رسيدن به آب از حقوق چارپا بر صاحبش شمرده شده است.(١٧)
آبادى
آبادى: مكان آباد، مانند روستا و شهر.
از آن در بابهاى طهارت، احياء موات و لقطه سخن رفته است.