فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٣٩ - آسمان
(--> تكفين)كراهت دارد.(٢)حدّ سرقت(--> سرقت)بر كسى كه از آستين لباس زير، چيزى را بدزدد ثابت مىگردد.(٣)البته در مورد اول و سوم، آستين خصوصيّت ندارد؛ زيرا در مورد نخست، فرقى ميان آستين و ديگر قسمتهاى لباس نيست و در مورد سوم، علّت ثبوت حدّ، سرقت از حرز(--> حرز)است و آستين از مصاديق حرز مىباشد.
درازتر قرار دادن آستين جامه از انگشتان مكروه است.(٤)پنهان كردن دست در آستين هنگام نماز مكروه است.(٥)
براى محرم جايز نيست جامه يقه و آستين دار بپوشد و سر را از يقه و دستها را از آستين آن بيرون آورد.(٦)
آسفالت
آسفالت: مخلوطى از قير و شن و ماسه.
از آن به مناسبت در باب طهارت سخن رفته است.
پاك شدن كف پا و تَه كفش نجس با راه رفتن روى آسفالت و مانند آن ـ به جهت مشكوك بودن صدق زمين بر آن ـ مورد اختلاف است.(١)تيمّم و سجده بر آسفالت صحيح نيست.(٢)
آسمان
آسمان: مقابل زمين.
احكام مربوط به آن به مناسبت در بابهاى صلات و اطعمه و اشربه آمده است.
نگاه كردن به آفاق آسمان پيش از نماز شب(١)(--> نماز شب)و نيز براى امام هنگام رفتن به نماز عيد(--> نماز عيد)،(٢)مستحب است. همچنين اقامه نماز آيات(٣)(--> نماز آيات)و نماز استغاثه(٤)(--> نماز استغاثه)در زير آسمان و به سمت آسمان بودن كف دستها در قنوت،(٥)بلند كردن دستها به طرف آسمان هنگام دعا(٦)و نگاه نكردن به آسمان در حال نماز مستحب است.(٧)
به قول مشهور افروختن چراغى كه