فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٢٦ - افطار
اگر روزه دار از روى تقيّه(--> تقيّه)افطار كند، مانند افطار در روز عيدِ مخالفان يا پس از غروب خورشيد و پيش از مغرب شرعى، در صحّت و بطلان اين روزه اختلاف است. بنابر قول به بطلان روزه، قضاى آن واجب است؛ ليكن كفّاره ندارد.(١٥)
استحلال افطار:حلال شمردن افطار روزه ماه رمضان از سوى مسلمان موجب ارتداد وى مىگردد(١٦)(--> ارتداد).
مفهوم سوم:از آن در باب صلات و صوم سخن گفته شده است.
خوردن غذا پس از مدّتى امساك، اعم از اين است كه امساك تا پايان زمان روزه و با قصد آن باشد يا چنين نباشد.
الف . افطار روزه دار :زمان افطار، غروب خورشيد است كه به قول مشهور با از بين رفتن سرخى از ناحيه مشرق تحقق مىيابد.(١٧)
براى افطار آدابى ذكر شده، از جمله: خواندن دعا، اعم از مأثور و غير مأثور و تلاوت سوره قدر هنگام افطار مستحب است. نيز مستحب است افطار پس از خواندن نماز مغرب صورت گيرد، مگر روزه دار بسيار گرسنه يا تشنه باشد، به حدّى كه خضوع و حضور قلب را از او سلب كند يا ديگران براى افطار منتظر او باشند.(١٨)افطار با آب، بويژه آب نيمه گرم، شير و شيرينى، بويژه خرما مستحب است(١٩)(--> روزه).
ب . افطار غير روزه دار:مستحب است افطار در روز عيد فطر، پيش از نماز عيد و در عيد قربان، بعد از نماز عيد صورت گيرد(٢٠)(--> نماز عيد).