كردن توليدات كشاورزى سوق مى‌دهد و همين مسأله به عنوان يكى از اهداف يارانه‌ها مطرح مى‌گردد تا درآمد فرضى كشاورزان با درآمد حاصل از خريد يارانه‌اى دولت همسان شود. در كشورهاى صنعتى اروپاى غربى دولتها سالانه به خاطر زيان فرضى ناشى از ترك كشتِ ٤/٥ ميليون هكتار زمين، يارانه‌اى به مبلغ بيست ميليارد دلار مى‌پردازند.

اهداف سياسى نيز در يارانه‌ها نقش مؤثرى دارد به عنوان مثال مى‌توان از محصول شكر نام برد كه ٩٢ درصد از صادرات كوبا را تشكيل مى‌دهد و امريكا در سال ١٩٨٥ به خاطر فشار سياسى و اقتصادى بر اين كشور انقلابى، يارانه‌اى به ميزان ١٣٩/٤ درصد براى حمايت محصول داخلى خود اختصاص مى‌داد.

پس از امريكا، ژاپن با ٨٤ درصد و بازار مشترك با ١٤٢ درصد و كانادا با ٢٩ درصد براى شكر يارانه پرداخت نموده‌اند و در مورد گندم نيز ايالات متحده ١٧/٢ درصد و ژاپن ٧٩/٩ درصد و بازار مشترك ٢٧/٦ درصد و كانادا ٢٩/٢ درصد يارانه اختصاص داده‌اند.

هدف فقرزدايى در يارانه‌هاى كشورهاى صنعتى خود به نوعى هدف سياسى محسوب مى‌شود زيرا انباشت حجم بزرگ ثروت در دست ١٠ تا ٢٠ درصد، گروهى از مردم را به پايين‌ترين حد فقر كشانيده كه اين حالت، خود بالقوه عامل تشنجهاى سياسى و حداقل ناهنجاريهاى مؤثر در روند سياست و اقتصاد اين كشورها محسوب مى‌شود.

بسيارى از كشورهاى صنعتى در تحليل نهايى از رايانه‌ها، آن را با ديده سياست ابزارى براى دستيابى به توسعه اقتصادى بيشتر ارزيابى نموده و پس از رسيدن به هدف مطلوب، آن را در نظام سرمايه‌دارى، نوعى اخلال تلقى كرده‌اند. به عنوان مثال امريكا كه از نخستين كشورهاى حامى يارانه بود در حال حاضر، بيشترين تلاش را جهت حذف يارانه‌ها از خود نشان مى‌دهد و با زير فشار قرار دادن سازمانهاى بين‌المللى چون بانك جهانى و صندوق بين‌المللى پول، ديگر كشورها را وادار به تبعيت از سياست حذف يارانه‌اى خود مى‌نمايد. در اين راستا يكى از شروط اعطاى وام و اعتبارات را حذف يارانه قرار داده‌اند. هدف سياسى در اين زمينه كاملاً