وقتى كه حضرت در گودى قتلگاه بودند و تشنگى بر حضرت فشار مى‌آورد، به خدا گفت: دعاى مستجاب من اين است كه خورشيد را بر حسين، بتابانى. طورى تابيد كه نگفتنى است، عطش مخصوص حضرت كه معصومان (ع) روى آن حسّاس بوده‌اند و خداى متعال روضه‌اش را براى حضرت آدم (ع) خوانده است، نتيجه اين گرماست، در همان حال، جبرئيل اجازه گرفت و حائل شد، حضرت فرمودند: «كيست كه بين من و حبيبم، حائل شده، برو كنار»! بنابراين شيطان تمام توان خود را به كار برد كه يك نقطه ضعف از سيدالشّهداء (ع) بگيرد و ايشان با تمام وجود ابليس را زمين‌گير كردند.

روز حسين (ع)، محور ايام الله: يوم الحسين (ع)، محور ايام الله است، ايام الله به سه روز تفسير شده است: «ظهور، رجعت و قيامت» و امام حسين (ع) در هر سه محورند، زيرا شعار لشكريان امام زمان (ع) در روز ظهور «يا لثارات الحسين» است و اوّلين نفر در رجعت، اباعبدالله الحسين خواهند بود. در قيامت نيز، وقتى پرچم امام حسين (ع) پديدار مى‌شود، معلوم مى‌گردد كه هر چه انسان خوب است، همراه سيدالشّداء (ع) هستند و هر چه انسان بدو شرور است، گرد ابليس جمع مى‌شوند.

از آن طرف، هزاران ملك براى يارى حضرت آمدند؛ امّا وقتى رسيدند، عاشورا تمام شده بود؛ بنابراين غبارآلود و غصّه‌دار در كنار ضريح امام حسين (ع) مشغول عزادارى شدند تا در دوره ظهور بيايند و انتقام بگيرند، پس ملائكه نيز با بلاى حضرت سالكند.

اين بلا محور تهذيب تاريخ است و همه كسانى كه هدايت شده‌اند، سر سفره اين بلا نشسته‌اند؛ بنابراين زيارت عاشورا با «السّلام عليك يا أباعبدالله» شروع مى‌شود، يعنى «پدر بندگان خدا»، زيارت عاشورا ماجراى اين ابوّت را كه در بستر عاشورا واقع شده است، بيان مى‌كند. چهارده معصوم (ع) را كنار بگذاريد كه آنها نيز نه نفرشان فرزندان حضرت هستند، ديگران حتّى پيامبران اولوالعزم از آن عباد الهى هستند كه ابوّتشان با سيدالشّهداء (ع) است.

٤. مبتلا شدن انسان به بلاى معصوم (ع)، راه سلوك با بلاى ايشان‌

سلوك به بلاى سيدالشّهداء (ع)؛ يعنى در اين ماجرا وارد و با عاشورا سالك شدن نه فقط بلاى سيدالشّهداء (ع)، بلكه بلاى چهاره معصوم (ع)، از جمله امام زمان (ع) كه ايشان مبتلاترين انسان‌هاى عالمند. راوى مى‌گويد: بر امام صادق (ع) وارد شديم، وضع حضرت متغير بود و به شدت گريه مى‌كردند و مى‌فرمودند: «غيبت تو خواب را از من گرفته است»، سپس فرمودند: «كتاب جفر را نگاه مى‌كردم به غيبت حضرت و حوادث آن رسيدم ...»

يكى از بزرگ‌ترين درس‌هاى سوره يوسف (ع) اين است كه، حضرت يعقوب (ع) با غيبت ولى خدا چگونه برخورد كرده‌