ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١١٤ - خطبه در منا

خطبه در منا

امام حسين (ع) هميشه در پى فرصت بود تا مسلمانان به ويژه عالمان و آگاهان را برانگيخته، بيدار كند و آنان را نسبت به فرمانروايى يزيد هشدار دهد.

سليم بن قيس مى‌گويد: يك سال قبل از مرگ معاويه، حسين بن على (ع) با عبدالله بن عبّاس و عبدالله بن جعفر به حج رفتند، امام حسين (ع) مردان و زنان و ياران بنى‌هاشم و آن عدّه از انصار را كه او و خاندانش را مى‌شناختند، جمع كرد. سپس چند نفر را فرستاد و فرمود:

«همه كسانى را كه امسال از اصحاب پيامبر (ص) معروف به صلاح و عبادتند به حج آمده‌اند، نزد من جمع كنيد.»

در پى اين دعوت بيش از هفتصد نفر- كه بيشتر آنان از تابعان و حدود دويست نفر از اصحاب پيامبر (ص) بودند- در «منا» در خيمه آن حضرت گرد آمدند. امام در ميان آنان براى ايراد خطبه برخاست و پس از حمد و ثناى الهى فرمود:

«امّا بعد، اين شخص طغيانگر (معاويه) درباره ما و شيعيان ما اعمالى را روا داشت كه ديديد و فهميديد و شاهد بوديد. مى‌خواهم مطلبى را از شما بپرسم، اگر راست گفتم مرا تصديق كنيد و اگر دروغ گفتم مرا تكذيب كنيد. [و بى‌تفاوت نمانيد.]

شما را سوگند مى‌دهم به حقّ خدا بر شما و حقّ رسول خدا (ص) و خويشاوندى من كه با پيامبر شما دارم، چون از اينجا (به ديار خود) رفتيد، اين گفتار مرا عنوان كنيد و همه شما در ديار خود از قبايلتان- آنان را كه به آنها اطمينان داريد- دعوت كنيد.[١]

آنگاه حضرت (ع) ضمن اين گفتار، هيچ آيه قرآنى را كه خداوند در شأن آنان نازل كرده بود، نگذاشت مگر اينكه آن را خواند و تفسير فرمود و نيز هر چه رسول خدا (ص) درباره پدر و برادر و مادر خود و خاندانش فرموده بود، نقل كرد و در همه آنها اصحاب پيامبر (ص) مى‌گفتند:

آرى، به خدا اين سخنان را شنيديم و شهادت مى‌دهيم.