ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٨٢ - «مهاتما بده» و امام حسين (ع)
پيامبرانى كه دست به دامن امام حسين (ع) شدند
سيد على اكبر قرشى
پيامبر اكرم (ص) فرمودند: «حسين جانم! تو جان عالم هستى». آرى، حسين (ع) فرزند على (ع) و فاطمه (س)، عصاره هستى و جان عالم آفرينش مىباشد و پروردگار منّان با آفريدن او كه تمام مظاهر و آثار شگفتىها و شايستگىها و بايستگىهاى عالى و متعالى انسان كامل است، همه ارزشها و برجستگىها را متجلّى ساخت.
توبه حضرت آدم (ع) ابوالبشر
«فَتَلَقَّىآدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ».[١] آدم وقتى با وسوسه شيطان از بهشت بيرون رفت و از آن مرتبه الهى نزول كرد، خداوند متعال كلمات و اسماى خمسه معصومان (ع) را به وى القا كرد و اين كلمات به قلب آدم رسيد (اسماى طيبه و خمسه عبارتند از: محمّد و على، فاطمه، حسن وحسين- كه درود و سلام بى پايان خداوند بر آنان باد) خداوند متعال به بركت اين اسامى و وجود مقدّس آنان، از غفلت و قصور آدم درگذشت.
استغاثه حضرت يوسف (ع) بر امام حسين (ع)
در آن هنگام كه برادران يوسف (ع) او را به چاه انداختند، در اعماق چاه جبرئيل به يوسف (ع) فرمود: «براى نجات خود توسّل به اين ذوات مقدّس پنج تن بنما كه همانا محمّد، على، فاطمه، حسن و حسين، صلوات الله عليهم اجمعين، مىباشند.»
پس حضرت يوسف (ع) چنين نمود و خداوند متعال موجبات نجات و خلاصى او را فراهم ساخت.
«مهاتما بده» و امام حسين (ع)
عظمت، شخصيت، تحمّل مصائب و سختىهاى امام حسين (ع) را تنها انبياى الهى و فرشتگان آسمان و اديان مختلف و مكاتب گوناگون بيان نكردهاند و با ديده تكريم وتعظيم بر آن اشك نريختهاند؛ بلكه مهاتما بده كه از بزرگان هندو است و عدّهاى هم او را يكى از پيامبران مىدانند، بعد از تعبير و تفسير فراوان كه درباره عظمت و شوكت حضرت محمّد (ص) و حضرت على (ع) و خوابى كه ديده، بشارت آمدن وجود مقدّس على (ع)، شكافته شدن ديوار كعبه و آمدن پيامبر اكرم (ص) را مىدهد، در بستر مرگ وقتى شاگردش آنند را گريان و مضطرب مىبيند، او را به آمدن خاتم پيامبران- كه نور خدا و عالم به اسرار هستى و صاحب يك تاج پنج پهلو كه مانند خورشيد و ماه مىدرخشد و نام الماس بزرگ آن آليا باشد- بشارت مىدهد و سپس مىگويد: آنند! به ياد داشته باش كه آن انسانهاى پاك در ابتدا آفريده شدهاند؛ ولى هنوز به ظاهر شدنشان بسيار مانده است.
ستمگران دُردانههاى (فرزندان) وى را بسى زيان و آزار رسانند و براى ريشه كن كردن آنان از چيزى فرو گذار نكنند و دست به هر عمل ضدّ انسانى زنند؛
امّا خدا نام و كار و مقصد او و نسل او را تا آخر دنيا باقى خواهد