ماهنامه موعود
(١)
شماره يكصد و سى ام- يكصد و سى و يكم
٢ ص
(٢)
فهرست
٢ ص
(٣)
اسلام و ايران
٤ ص
(٤)
يك دعوت نامه ساده
٤ ص
(٥)
اوّلين ايرانيان مسلمان
٤ ص
(٦)
حمله اعراب مسلمان به ايران
٦ ص
(٧)
نامه عمر بن خطّاب به يزدگرد سوم و جواب او
٦ ص
(٨)
پاسخ يزدگرد سوم به نامه عمر بن خطّاب
٦ ص
(٩)
فتح ايران
٧ ص
(١٠)
مواليان ايرانى
١٠ ص
(١١)
چرا اسلام، چرا تشيع؟
١٠ ص
(١٢)
گاپ؛ پروژه اى صهيونيستى
١٢ ص
(١٣)
پروژه گاپ، پروژه اى صهيونيستى
١٣ ص
(١٤)
موقعيت گاپ در گستره سرزمينى تركيه با توجّه به موقعيت عراق و سوريه
١٤ ص
(١٥)
برنامه هاى رژيم صهيونيستى در منطقه جنوب شرق تركيه
١٤ ص
(١٦)
دلايل اهمّيت ژئو استراتژيك و ژئوپليتيك منطقه گاپ
١٤ ص
(١٧)
تركيب بند عاشورايى
١٨ ص
(١٨)
امام حسين (ع) فراتر از بيان و تعريف
٢٢ ص
(١٩)
اگر عاشورا نبود
٢٨ ص
(٢٠)
فتح محمدى فتح حسينى فتح مهدوى
٣٠ ص
(٢١)
فتح محمدى
٣١ ص
(٢٢)
فتح حسينى
٣٢ ص
(٢٣)
فتح مهدوى
٣٤ ص
(٢٤)
ارتباط امام مهدى (ع) با امام حسين (ع)
٣٦ ص
(٢٥)
الف امام مهدى (ع) از تبار امام حسين (ع)
٣٦ ص
(٢٦)
ب تحقّق اهداف عاشورا با قيام مهدى (ع)
٣٧ ص
(٢٧)
ج مهدى (عج) منتقم خون امام حسين (ع)
٣٨ ص
(٢٨)
د مهدى (ع) هميشه به ياد حسين (ع)
٣٩ ص
(٢٩)
چهار ويژگى انقلاب حسين (ع)
٤١ ص
(٣٠)
در محضر زيارت ناحيه مقدّسه
٤٢ ص
(٣١)
بررسى سند و محتواى اين زيارت
٤٤ ص
(٣٢)
بررسى سند زيارت
٤٤ ص
(٣٣)
بررسى محتوايى زيارت
٤٤ ص
(٣٤)
بخش اوّل درود و سلام بر انبيا و پنج تن آل عبا
٤٥ ص
(٣٥)
بخش دوم بيان حالات و اوصاف شخصى امام حسين (ع)
٤٥ ص
(٣٦)
بخش سوم بيان مصائب دردناك حضرت اباعبدالله الحسين (ع) و يارانش
٤٥ ص
(٣٧)
بخش چهارم اظهار اندوه در برابر واقعه جان گداز كربلا
٤٥ ص
(٣٨)
بخش پنجم گواهى بر اداى وظيفه حسين (ع)
٤٥ ص
(٣٩)
بخش ششم فلسفه قيام امام حسين (ع)
٤٥ ص
(٤٠)
بخش هفتم بيان مراحل قيام كربلا
٤٦ ص
(٤١)
بخش هشتم برخورد شديد دشمن با امام حسين (ع)
٤٦ ص
(٤٢)
بخش نهم وقايع بعد از شهادت و آثار آن
٤٦ ص
(٤٣)
بخش دهم ارتباط با خدا به وسيله پيامبر (ص) و اهل بيت (ع)
٤٦ ص
(٤٤)
ياران دو انقلاب، عاشورا و عصر ظهور
٤٨ ص
(٤٥)
ويژگى هاى مشترك ياران دو حادثه
٤٨ ص
(٤٦)
1 بصيرت و بينش
٤٨ ص
(٤٧)
2 عشق ورزان به امامت و ولايت
٥١ ص
(٤٨)
3 دين مدار، دين دار و دين يار
٥٢ ص
(٤٩)
4 تدبير، روشن بينى در برنامه ريزى
٥٢ ص
(٥٠)
عاشورا، محور سلوك
٥٤ ص
(٥١)
1 آثار و فوايد ابتلائات الهى
٥٤ ص
(٥٢)
2 انواع بلاها متناسب با ظرفيت هاى مختلف
٥٥ ص
(٥٣)
3 بلاى امام حسين (ع) محور تهذيب تاريخ
٥٦ ص
(٥٤)
4 مبتلا شدن انسان به بلاى معصوم (ع)، راه سلوك با بلاى ايشان
٥٧ ص
(٥٥)
5 لزوم توجّه به بلاى امام حسين (ع) براى سلوك
٥٨ ص
(٥٦)
6 طعمه شيطان شدن عبادت، در صورت عدم توجّه به بلاى ولى خدا
٥٨ ص
(٥٧)
7 محور درگيرى با جبهه باطل شدن، نتيجه سلوك با بلاى ولى خدا
٥٨ ص
(٥٨)
از بيرق جنگى تا پرچم نمادين
٦٠ ص
(٥٩)
تدقيق واژگان
٦١ ص
(٦٠)
رويكرد اجتماعى
٦٣ ص
(٦١)
رويكرد تاريخى
٦٥ ص
(٦٢)
رويكرد دينى
٦٦ ص
(٦٣)
تعزيه، نمايش نيست، آيين است
٦٨ ص
(٦٤)
امام مهدى (ع) در كلام امام حسين (ع)
٧٢ ص
(٦٥)
1 نسب مهدى (ع)
٧٢ ص
(٦٦)
2 عدالت گسترى مهدى (ع)
٧٣ ص
(٦٧)
3 صابران در غيبت مهدى (ع)
٧٤ ص
(٦٨)
4 خصال مهدى (ع)
٧٤ ص
(٦٩)
گريه امام زمان (ع) در مصيبت حضرت ابوالفضل (عليه السلام)
٧٦ ص
(٧٠)
آهى كه مى ماند
٨٠ ص
(٧١)
پيامبرانى كه دست به دامن امام حسين (ع) شدند
٨٢ ص
(٧٢)
توبه حضرت آدم (ع) ابوالبشر
٨٢ ص
(٧٣)
استغاثه حضرت يوسف (ع) بر امام حسين (ع)
٨٢ ص
(٧٤)
«مهاتما بده» و امام حسين (ع)
٨٢ ص
(٧٥)
استغاثه نوح پيامبر (ع) براى نجات كشتى
٨٤ ص
(٧٦)
استمداد حضرت سليمان پيامبر (ع)
٨٤ ص
(٧٧)
قول آب
٨٥ ص
(٧٨)
به خاطر محرّم
٨٦ ص
(٧٩)
عزّت حسينى در شعر مسيحى
٩٠ ص
(٨٠)
ابى عبدالله (عليه السلام) كار نوكرش را كتك نمى گذارد
٩٥ ص
(٨١)
چگونه با عاشورا مسلمان شدم؟
٩٦ ص
(٨٢)
عاشورا و امام حسين (ع) از ديدگاه انديشمندان بزرگ جهان
١٠٠ ص
(٨٣)
جرج جرداق (دانشمند و اديب مسيحى)
١٠٠ ص
(٨٤)
آنتون بارا (انديشمند مسيحى)
١٠٠ ص
(٨٥)
تاملاس توندون (رئيس سابق كنگره ملّى هندوستان)
١٠٠ ص
(٨٦)
فردريك جِمس
١٠٠ ص
(٨٧)
بنت الشّاطى (نويسنده معروف مصرى)
١٠٠ ص
(٨٨)
عبّاس محمود عقّاد (نويسنده و اديب مصرى)
١٠٠ ص
(٨٩)
چارلز ديكنز (نويسنده معروف انگليسى)
١٠١ ص
(٩٠)
محمّد على جناح (قائد اعظم پاكستان)
١٠١ ص
(٩١)
ل م بويد
١٠١ ص
(٩٢)
مهاتما گاندى (رهبر بزرگ هندوستان)
١٠١ ص
(٩٣)
توماس كارلايل (دانشمند انگليسى)
١٠١ ص
(٩٤)
ادوارد براون (پروفسور)
١٠١ ص
(٩٥)
واشينگتن ايرونيگ (تاريخ نگار آمريكايى)
١٠١ ص
(٩٦)
موريس دوكبرا
١٠١ ص
(٩٧)
بروكلمان كارل (خاورشناس و پژوهشگر آلمانى)
١٠١ ص
(٩٨)
همسفر با تو تا كربلا
١٠٢ ص
(٩٩)
تحريفات مدرن نهضت كربلا
١٠٨ ص
(١٠٠)
توحيد، هدف آموزه هاى اديان
١٠٨ ص
(١٠١)
تمايز تحريفات در مفاهيم قدسى و ضرورت شناخت تحريف اصلى
١٠٨ ص
(١٠٢)
تحريف مدرن شخصى سازى دين
١٠٩ ص
(١٠٣)
تحريف سنّتى و مدرن در فرهنگ انتظار
١٠٩ ص
(١٠٤)
تحريفات آشكار و پنهان واقعه عاشورا
١٠٩ ص
(١٠٥)
از بين بردن اسلام سياسى، محور جنگ تمدّن ها
١٠٩ ص
(١٠٦)
تحريف پنهان عاشورا
١١٠ ص
(١٠٧)
ارائه تفسير مدرنيستى از قيام عاشورا
١١١ ص
(١٠٨)
مقايسه اصلاحات ليبرالى با اصلاحات حسينى (ع)
١١١ ص
(١٠٩)
تحريف عاشورا به نفع ليبرال دمكراسى
١١٢ ص
(١١٠)
دو نمونه تحريف ديگر عاشورا
١١٢ ص
(١١١)
راهكار جهانى سازى فرهنگ عاشورا
١١٣ ص
(١١٢)
عاشورا، اصلاح در سراسر تاريخ
١١٣ ص
(١١٣)
خطبه در منا
١١٤ ص
(١١٤)
آينده اى نه چندان روشن
١١٨ ص
(١١٥)
نبرد و آزمون ويژه اى حادث شده است
١١٨ ص
(١١٦)
معترضان سورى ارتش تشكيل دادند
١١٨ ص
(١١٧)
اوّلين رويارويى مسلّحانه «ارتش سوريه آزاد» با نيروهاى بشّار اسد
١١٨ ص
(١١٨)
تدابير شديد امنيتى اسرائيل در منطقه هم مرز سوريه
١١٩ ص
(١١٩)
تركيه، سوريه را به قطع برق تهديد كرد
١١٩ ص
(١٢٠)
چكيده
١٢٠ ص
(١٢١)
آرمگدون، معناى اصطلاحى و منطقه جغرافيايى
١٢٠ ص
(١٢٢)
آرمگدون، نبردى هسته اى!
١٢٢ ص
(١٢٣)
آرمگدون و مبلّغان انجيلى
١٢٣ ص
(١٢٤)
آرمگدون و دولت مردان آمريكا
١٢٥ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٤ - بررسى محتوايى زيارت

بررسى سند و محتواى اين زيارت:

بررسى سند زيارت‌

در سلسله سند اين حديث بعد از شيخ طوسى نام سه نفر ذكر شده است كه عبارتند از:

١. محمّد بن احمد بن عياش؛

٢. ابومنصور بن عبدالمنعم البغدادى؛

٣. محمّد بن غالب الاصفهانى.

نام هيچ كدام از اينها در كتب رجال ذكر نشده و حال اينها براى ما معلوم نيست.

اشكال ديگرى كه در سند اين حديث است، تاريخ صدور آن از ناحيه مى‌باشد. مرحوم مجلسى در اين باره مى‌گويد:

«در تاريخ اين خبر، اشكالى است. چون چهار سال زودتر از ولادت (حضرت) قائم (ع) صادر شده است.»[١]

سپس براى اين موضوع، دو توجيه ذكر مى‌كند:

توجيه اوّل اين است كه احتمال دارد كه اشتباه از سوى ناسخ باشد و صحيح آن ٢٦٢ ق. باشد.

توجيه دوم اين است كه احتمال دارد كه از ناحيه امام حسن عسكرى (ع) باشد.

بنابراين، هم راويان اين خبر مجهول هستند و هم اينكه بر فرض صدور آن از ناحيه مقدّسه معلوم نيست كه از امام حسن عسكرى (ع) يا حضرت مهدى (عج) هست يا نه؟

امّا در عين حال ما نمى‌توانيم روايتى را تنها به علّت ضعف سند به طور كلّى كنار بگذاريم؛ به ويژه اگر محتواى آن دربردارنده معارف بلند اخلاقى و دينى باشد و نيز دقّت در سند روايات بيشتر مربوط به روايات فقهى و كلامى است؛ زيرا در اين گونه روايات احتمال تقيه يا دسيسه در ساختن روايت بيشتر وجود دارد.

بررسى محتوايى زيارت‌

مضمون اين زيارت مفيد با وقايع تاريخى منطبق است و خواندن آن اختصاص به وقت معينى ندارد، به همين جهت مرحوم مجلسى مى‌گويد: من اين زيارت را در زيارات مطلقه ذكر كرده‌ام.[٢]

امّا زيارتى كه به اسم زيارت ناحيه مشهور است، غير از اين زيارتى است كه نقل شده و آن زيارت دربردارنده وقايع عاشورا است. اصل اين زيارت را ابن طاووس در مصباح الزّائر[٣] و مرحوم مجلسى در بحارالانوار نقل كرده است. البتّه مرحوم مجلسى در يك جا آن را به صورت كامل ذكر كرده‌[٤] و در جاى ديگر، قسمتى از آن را آورده است.[٥]

مرحوم مجلسى قبل از نقل كامل اين زيارت مى‌گويد: ظاهراً اين تأليف سيد مرتضى است‌[٦] و ابن طاووس هم تصريح دارد كه سيد مرتضى به وسيله اين الفاظ، امام حسين (ع) را زيارت مى‌كرد.[٧]

علّامه مجلسى در جاى ديگر مى‌فرمايد:

ظاهراً اين زيارت از مؤلّفات سيد مرتضى و مفيد (ره) است و شايد در كيفيت نماز خبرى به آنها رسيده باشد، چون اختراع نماز جايز نيست.[٨] و در جاى ديگر منشاء اختلافى را كه بين اين زيارت و زيارت منسوب به سيد مرتضى است، در اين مى‌داند كه سيد مرتضى از جانب خود مطالبى اضافه كرده است.[٩]

تنها نكته‌اى كه با توجّه به آن مى‌توان، اين زيارت را به حضرت مهدى (ع) نسبت داد، جمله‌اى است كه در بحارالانوار از مؤلّف «مزار كبير»، محمّد بن المشهدى نقل شده است كه، ايشان مى‌فرمايد: اين زيارت از ناحيه به سوى يكى از ابواب بيرون آمده است.[١٠]

ولى نه راوى آن براى ما روشن است و نه بابى كه اين روايت به آن انتقال يافته است! در هر حال در اينجا نيز با قطع نظر از سند، به بررسى محتواى اين زيارت‌نامه مى‌پردازيم.

در متن كاملى كه ذكر شده است، براى هر يك از مواقفى كه در زير آمده، اذكار، ادعيه و اعمالى خاص تعليم داده شده است. هنگام خروج از خانه، هنگام رسيدن به مقصد، هنگام نزديك شدن به شهادتگاه، هنگام رسيدن به قتلگاه، هنگام داخل شدن در قبّه شريفه و وقوف بر قبر و توجّه به جوانب مختلف زيارت على بن الحسين (على اكبر) (ع) زيارت ساير شهدا، خواندن دو ركعت نماز زيارت با كيفيت مخصوص و اعمال بعد از نماز زيارت ...

بحث ما درباره اين زيارت معرفى قسمت‌هايى است كه مضامين آن داراى مطالبى است كه از نظر اخلاقى و تاريخى، نكاتى آموزنده به همراه دارد.

ما در اين مقاله به اختصار بخش‌هايى از اين زيارت را كه داراى مضامين بلند اخلاقى يا نكات آموزنده تاريخى هستند، شرح مى‌دهيم.

به طور كلّى مى‌توان زيارت مورد بحث را در ده بخش دسته‌بندى كرد.