نبرد جمل (ترجمه وقعة الجمل) - المدنی، ضامن بن شدقم - الصفحة ٢٢ - مقدمه محقق

و اگر [بنا به فرض‌] بپذيريم كه حديث عشره مبشره روايتى صحيح است كه همه بر آن اتفاق نظر دارند آنگاه امام على ٧ هم يكى از بشارت داده شدگان به بهشت است و طلحه و زبير نيز از همين بشارت داده شدگانند. پس در واقعه جنگ جمل بايستى يكى از دو طرف جنگ بر حق باشد و ديگرى بر باطل، و كشته شدگان جبهه حق شهيدانى باشند كه به بهشت مى‌روند و كشته شدگان جبهه باطل تيره روزانى كه به جهنم وارد مى‌شوند. و با عقل سازگار نيست كه بپذيريم هر دو طرف بر حق بودند و در راه حق خونهايشان ريخته شد. اين موضوع را بايد بر معيارهاى دين و عقل عرضه كنيم تا روشن شود كه كداميك پيرو حق و عدالت بودند؟ اما اين مسئله نيازمند تفكر زيادى نيست و آيه ذيل مصداق روشنى براى آن است كه مى‌فرمايد:

يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ‌[١] «روزى كه هر امتى را با امامشان محشور كنيم».

بنابراين كشته شدگان سپاه على ٧ با او محشور مى‌شوند و رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم از ايشان استقبال خواهد كرد و كشته شدگان طرف مقابل مانند بنى ظبّه و امثال آنها، جلودارشان طلحه و زبير خواهند بود. و خدا مى‌داند عاقبت آنها چه خواهد شد و در كدام گوشه صحراى محشر سرگردان خواهند بود. اين روايت ابن مغازلى گفته ما را تأييد مى‌كند كه مى‌گويد:- به سند خودش از عبد اللّه بن انس و او از پدرش و از جدش كه- رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم فرمود: «چون روز قيامت فرا رسد و پل صراط بر كناره دوزخ نصب گردد كسى از آن عبور نمى‌كند مگر اين كه نامه ولايت على ابن ابى طالب را داشته باشد».[٢] بديهى است كه طلحه و زبير و امثال آنها اين نامه را پاره كردند و آن را انكار

[١] اسراء، ٧١.

[٢] مناقب ابن مغازلى، ٢٤٢ و العمده، ٣٦٩.