لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨١٣ - باب الفروض على الجوارح

ايمان آورده بودند و بدل مؤمن نبودند و فرمود كه آن جماعتى كه به زبان مى‌گويند كه ايمان آورديم و دل ايشان ايمان نياورده است و قبل از اين آيه مذمّت ايشان فرموده است و قرآن مجيد مشحون است از مذمّت منافقان و از آن كه ايمان فعل قلب است و ديگر ذكر حق سبحانه و تعالى فعل قلب است چنانكه فرموده است. كه آيا چنين نيست كه بذكر حق سبحانه و تعالى قرار مى‌گيرد دلها، و بهترين اذكار آنست كه نزد واجبات: خداوند خود را ياد كند و به جا آورد و نزد محرمات: ترك كند چنانكه در روايات صحيحه متواتره وارد شده است.

و ديگر بسيارى از اعمال قلب را ياد فرموده است و فرموده است كه اگر ظاهر كنيد چيزهائى را كه در نفوس شماست يا پنهان كنيد آنها را حساب مى‌كند حق سبحانه و تعالى شما را بر آنها و آن ريا و كبر و عجب و عداوت و بغض مؤمنان است و امثال آن و كفر و ايمان و غير آن پس مى‌آمرزد هر كه را كه مى‌خواهد كه قابليت رحمت دارند و معذّب مى‌سازد هر كه را مى‌خواهد كه قابل رحمت نيستند.

و ديگر واجب گردانيده است بر دستها كه دراز نكنند به جانب آن چه آن را حق سبحانه و تعالى حرام گردانيده است، و اگر دزدى كنند ببرند، و اگر كسى را بكشند بنا حق او را بكشند و هم چنين ساير اعمال قبيحه كه دست آن را مى‌كند، و امر فرموده است كه آن را به طاعت الهى بدارند چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه اى مؤمنان چون از خواب برخيزيد يا اراده نماز كنيد پس وضو سازيد به آن كه روهاى خود را بشوييد و دستها را با مرفق بشوييد يا دستهاى تا مرفق را بشوييد و سرهاى خود را مسح كنيد و پاهاى تا كعبين را يا پاها را تا كعبين مسح كنيد چنانكه به تفصيل گذشت پس در اين‌