لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨١١ - باب الفروض على الجوارح

واجب گردانيده است كه اقرار كند به اعتقادات واجبه، و ظاهر سازد اعتقاد خود را و چون مسلمان مى‌شود واجبست اظهار بشهادتين به اجماع، و خلافست كه آيا شرط اسلام است شرطيّت ظاهر نيست.

و حق سبحانه و تعالى فرموده است كه بگوئيد كه ايمان آورديم بحق سبحانه و تعالى و بهر چه نازل شده است بر ما كه آن پيغمبر آخر الزمان است و اوصياء او صلوات اللَّه عليهم و قرآن مجيد و جميع آن چه پيغمبر ما آورده از احكام الهى و اوامر و نواهى، و ايمان داريم به حقيقت پيغمبران و كتابهاى ايشان در زمان ايشان بر سبيل اجمال و هر پيغمبرى كه اسم او در قرآن مذكور است يا در اخبار متواتره وارد شده است داخل است در تصديق بما جاء به النبي صلوات اللَّه عليه.

و در اخبار بسيار وارد است كه پيغمبران صد و بيست چهار هزار بوده‌اند، و اوصياء پيغمبران سابق بوده‌اند غالبا، و مجملا اعتقاد لازمست و نفى هر پيغمبرى نفى پيغمبر خود است صلوات اللَّه عليهم چنانكه در تتمه اين آيه است كه ما جدائى نمى‌اندازيم ميان پيغمبران كه ايمان داشته باشيم به بعضى از ايشان دون بعضى و چون حقيّت پيغمبر ما صلوات اللَّه عليه به معجزات باهره محقق شده است و او تصديق انبياء سابق فرموده است ما به آن تصديق داريم و اگر نه بر ما ظاهر نشده است نبوّت ايشان از جاى ديگر.

و ديگر حق سبحانه و تعالى فرموده است كه به مردمان سخن خوب بگوئيد يا از جهة همه كس سخن خوب بگوئيد، و در اخبار وارد است كه از براى مردمان بگوئيد چيزى را كه خواهيد كه ايشان از جهة شما آن را گويند و مگوييد از جهة ايشان چيزى را كه نخواهيد كه ايشان از جهة شما بگويند و مجرب است كه هر كه خوب مى‌گويد خوب مى‌شنود و هر كه بد مى‌گويد بد