لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨٠٩ - باب الفروض على الجوارح

ديگر حق سبحانه و تعالى فرموده است مدح جمعى را كه چون بگذرند به لغو بگذرند و خود را عزيز دارند و بر خود ترحم نمايند از شنيدن آن، و در اخبار بسيار از ائمه هدى صلوات اللَّه عليهم وارد است كه مراد از لغو در اين آيه و آيات ديگر غناست و انواع سازها حتى نى، و خلافى نيست نزد علماء شيعه در حرمت ساز و غنا، و شكى نيست كه در لهو و لعب انواع سرود حرامست، و در ذكر و قرآن خلافى است كه خواهد آمد در باب غنا إن شاء اللَّه تعالى و اكثر مفسّرين لغو را تعميم كرده‌اند بباطل، و از آن جمله اخبار دروغ مثل قصه حمزه و رستم و اسفنديار و امثال اينهاست، و شكى نيست كه شنيدن هيچ يك از اينها خوب نيست و در حرمتش جزم مشگل است، و احتياط در دين ترك شنيدن هر چيزيست كه فايده اخروى بر آن مترتّب نشود.

و ديگر حق سبحانه و تعالى مدح فرموده است جمعى را كه هر گاه مى‌شنوند لغو را اعراض مى‌كنند از او، و در اخبار صحيحه بسيار وارد است كه گوش مدهيد به هيچ باطلى و هر چه قول خدا و رسول نيست باطل است پس اگر سخن خدا و رسول را مى‌شنويد بندگى حق سبحانه و تعالى كرده‌ايد و اگر غير آن را بشنويد بندگى شيطان كرده‌ايد و همه در باب غنا خواهد آمد ان شاء اللَّه تعالى پس حضرت فرمودند كه اينها چيزهائى است كه حق سبحانه و تعالى بر گوش واجب كرده است كه واجبات را بشنوند و محرمات را نشنوند، و ممكن است كه فرض بمعنى تقدير باشد و شامل مندوبات و مكروهات نيز باشد چون همه را حق سبحانه و تعالى مقدر ساخته است و لغو اعم از محرمات و مكروهات و مباحات باشند و شنيدن مباحات نيز خوب نيست چون تضييع عمر است كه سرمايه آدمى است‌