لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨٠٨ - باب الفروض على الجوارح

و در اخبار صحيحه وارد شده است كه هر مجلسى كه سبّ يكى از ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم كنند، يا غيبت مؤمنى كنند در آنجا هر كه ايمان به خدا و روز قيامت دارد مى‌بايد كه در آنجا ننشيند و بعد از آن همين آيه را خواندند پس حضرت فرمودند كه حق سبحانه و تعالى استثنا فرمود صورت نسيان را و فرمود كه اگر شيطان از خاطرت ببرد كه اين مجلس چنين است و پيشتر ديده باشى كه در اين مجلس بد مى‌گويند با ائمه هدى صلوات اللَّه عليهم و به خاطرت آيد بعد از تذكّر با اين قومى كه ستم مى‌كنند بر خود منشين، و از حديث صحيح ظاهر شد كه اگر در مجلسى غيبت مؤمنين كنند نبايد نشست، بلكه از احاديث صحيحه بسيار ظاهر مى‌شود كه هر مجلسى كه فسق در آنجا واقع شود حرامست نشستن بلكه حرامست همنشين فساق بودن چه جاى اهل بدعت مانند ظلمه و قضاة جور مگر از جهة تقيّه يا رفع ظلمى از مؤمنى كه در اين صورت جايز است بلكه بسيار است كه واجب باشد.

ديگر از آيات سمع قول حق سبحانه و تعالى است كه فرموده است كه يا محمّد بشارت ده بندگان مرا كه گوش مى‌دهند به قرآن و حديث و متابعت مى‌كنند احسن آن را اين جماعتند كه حق سبحانه و تعالى هدايت كرده است ايشان را و ايشانند صاحبان عقول و در بعضى از روايات وارد است كه مراد از احسن آنست كه حديثى را كه بشنوند بهمان لفظ نقل كنند و نقل بالمعنى نكنند بسا باشد كه او چيزى فهمد از آن عبارت و ديگرى بهتر بفهمد وَ فَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ‌، و در مقدمه گذشت، و در بعضى از روايات واقع است كه احسن آنست كه به عزايم عمل كنند نه به رخصت و به عبارتى ديگر وارد است كه هر چه بر نفس دشوارتر است به آن عمل نمايند.