لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨١٤ - باب الفروض على الجوارح

آيه واجب ساخت شستن دستها را و شستن بقيه اعضا و مسح آن را به دستها.

و ديگر حق سبحانه و تعالى فرموده است كه هر گاه به كافران رسيد گردن ايشان را بزنيد و جهاد كار دستت و كار دست بسيار است.

ديگر واجب گردانيد بر پاها كه آن را به طاعت او بداريد مثل نماز و حج و جهاد و غير آن و فرمود كه باين پاها بنحو عاصيان و متكبّران راه مرويد چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه راه مرو در زمين از روى تكبّر و تجبّر كه پاها را در زمين سخت مى‌كنند، و گردنهاى خود را مى‌كشند به درستى كه از اين سخت گذاشتن زمين را نخواهى دريدن و از اين گردنكشى از كوهها در نخواهى گذشتن زمين: با اين سختى متواضع است نزد حق سبحانه و تعالى و كوهها: با اين بلندى نزد فرمان او ذليلند تو با اين ذلّت و خوارى كه در هر ساعتى دارى چرا فروتنى نمى‌كنى، به هوايى از پا در مى‌آيى، و به لقمه بيمار مى‌شوى، و به قطع نفسى مى‌ميرى و در هر آنى محتاج ابقاء و تربيت اويى بايد كه شكسته بسته راه روى سر به زير افكنده و بهر كه رسى سلام كنى و تواضع كنى و شكستگى را شعار و دثار خود كنى، و چون حق سبحانه و تعالى بيشتر اوامر و نواهى فرموده است مى‌فرمايد كه هر بدى كه مذكور شد حق سبحانه و تعالى را خوش نمى‌آيد با آن كه فى نفسه قبيح است و از براى تو بد است و اگر بد نمى‌بود از جهة تو مى‌بايست كه همين كه بدانى كه خالق را خوش نمى‌آيد ترك كنى.

و ديگر فرموده است حق سبحانه و تعالى كه در روز قيامت مهر بر زبانهاى ايشان خواهيم كرد و دستها و پاهاى ايشان با ما سخن خواهد كرد و خواهند گفت كه مادر دار دنيا چها كرده‌ايم و جاهائى كه نبايست رفت و كارهائى كه نبايست كرد كرده‌ايم، پس حق سبحانه و تعالى خبر داده است‌