لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٤٦ - سجود بر چيزيست كه از زمين رويد و نخورند و نپوشند

سجده مكن بر قير و بر آهك و خاكستر چون خاكستر به استحاله از اسم نبات بيرون رفته است و آهك پخته نيز استحاله يافته است.

و در حديث كالصحيح از يونس بن يعقوب منقول است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه سجده نمى‌توان كرد بر طلا و نقره.

و در صحيح از محمد بن الحسين منقولست كه بعضى از استادان ما عريضه به خدمت حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه يا امام على نقى صلوات اللَّه عليهما نوشتند و سؤال كردند از سجده كردن بر شيشه و او گفت كه چون عريضه را فرستادم فكر كردم و گفتم كه شيشه از زمين حاصل مى‌شود عبث عرض كردم و در كار نبود كه سؤال كنم پس او گفت كه حضرت در جواب بسوى من نوشتند و در تهذيب اينست كه حضرت بسوى او نوشتند بنا بر اين حديث صحيح مى‌شود و در علل حضرت نوشتند كه سجده مكن بر شيشه هر چند در خاطرت در آمده است كه از زمين حاصل شده است و ليكن شيشه از نمك و ريگ حاصل مى‌شود و هر دو ممسوخند يعنى به استحاله از حالت اول بيرون مى‌روند با آن كه نمك هم معدنى است و هم خوردنى و استحاله بيشتر هم يافته است.

و در حديث حسن كالصحيح از حمران از احدهما صلوات اللَّه عليهما منقولست كه فرمودند كه پدرم بر خمره كه بمنزله مهر بود سجده مى‌كردند و بر بالاى جا نماز مى‌گذاشتند و اگر وقتى خمره حاضر نبود سنگ ريزه بر مى‌داشتند و بر روى جانماز مى‌گذاشتند و نماز مى‌كردند.

و در حديث كالصحيح از حلبى منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه پدرم مى‌خواست نماز كند و طلب نمود خمره را و دير شد پس حضرت صلوات اللَّه عليه يك كف ريزه سنگ بر داشتند و بر روى‌