لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣٧ - مقدمه

باب ما يسجد عليه و ما لا يسجد عليه‌

[مقدمه‌]

اين بابى است در بيان آن چه پيشانى بر او مى‌توان گذاشت در حالت سجده نماز و آن چه سجده بر آن نمى‌توان كرد

(قال الصّادق صلوات اللَّه عليه السّجود على الارض فريضة و على غير ذلك سنّة)

منقولست بسند صحيح از يعقوب بن يزيد كه رفع كرد حديث را با آن حضرت صلوات اللَّه عليه و كلينى رضى اللَّه عنه روايت كرده است از محمد بن يحيى به اسناد او از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه سجود بر زمين فريضه است و بر غير آن از چيزهائى كه جايز است بر آن سجده كردن سنت است و در كافى و على الخمرة سنّة يعنى بر سجاده صغيره كه به جاى مهر با خود مى‌داشتند و بر آن سجده مى‌كردند از سنت نبى ٦ ظاهر شده است اما آن كه بر زمين فريضه است يك احتمالش آن است كه مراد از آن قول حضرت سيّد المرسلين ٦ باشد كه فرمودند متواترا كه‌

جعلت لي الارض مسجدا

يعنى حق سبحانه و تعالى كل زمين را محل سجده و محل نماز من كرد اما محل نماز گذشت كه در امم سابقه نمازهاى ايشان در غير معابد ايشان صحيح نبود اما حق سبحانه و تعالى همه زمين را محل نماز آن حضرت و امّت آن حضرت گردانيد كه در همه جا نماز توانند كرد و محلّ سجده ايشان گردانيد كه بر هر زمينى سجده توانند كرد و چون مفروض بود به حضرت سيّد المرسلين ٦ آن حضرت واسع گردانيدند بر امت خود كه سجده توانند كرد بر