لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٣٨ - نماز مقابل چراغ يا آتش

حضرت روايت كرده است كه حضرت آن عبارت سابق را فرمودند و اگر چه اين عيوب دارد و ليكن چند چيز دارد كه سبب عدم رد حديث است يكى آن كه رخصت است و اين معنى مناسب مذهب حنيفيه سمحه سهله است و ظنى بهم مى‌رسد كه معصوم فرموده باشد كه اگر مضطر شويد در نماز كردن در جائى كه آتش يا چراغ در برابر شما باشد و علاج نتوانيد كرد جايز است كه رو به آتش كنيد مثل مساجد عامه دويم آن كه در حديث علت حكم واقعست و اين علت در چند حديث ديگر وارد شده است چنانكه گذشت در حكايت ابو حنيفه و در اينجا نيز مسندا مذكور خواهد شد و اين معنى نيز قرينه صحت حديثست سيم آن كه ثقات معتمدينى كه ما ايشان را مى‌شناسيم در كتب و روايات خود اين حديث را ذكر كرده‌اند و اگر صحيح نمى‌بود پيش ايشان نقل نمى‌كردند و آن ثقات را در فهرست ذكر كرده است كه صدوق از جعفر روايت كرده است و او از جدّش حسن و بسند ديگر صدوق از على پدرش روايت كرده است و پدرش از پدر جعفر كه على باشد و او از پدرش حسن و بعد از اين ثقات متّصل شده است به مجاهيل و مرسل شده است در آخر پس چون اين سه كمال دارد كه قراين صحت است اگر كسى به اين حديث عمل كند بد نكرده است بعد از آن كه بداند كه اصل نهى است كه تا تواند رو به آتش نكند و تجويز رخصتى است كه در حالت ضرورت يا مطلقا عمل به آن مى‌توان كرد و رحمت الهى است چنانكه هر حرامى را در حالت اضطرار حلال كرده است يا مطلقا تجويز فرموده است كه كار ما مشكل نشود و ظاهر شود كه در برابر آتش ايستادن حرام نيست بلكه كراهت مؤكّده دارد و با اين همه تطويلى كه صدوق داده است ظاهر نمى‌شود كه مذهبش حرمتست و رخصت در حالت ضرورت است يا كراهتست و اين حديث‌