لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١١٥ - انتظار نماز

معنويه داشته باشند از كرم و اخلاص و شفقت على خلق اللَّه اين عبادات ظاهره را مقرر ساخته است كه تا چون اين عبادات را به جا آورند آن حالات حاصل شود و متكلّمان اين معانى را بعوض نيت قربت به دلايل عقلى مقرر ساخته‌اند جمعى از اين معنى غافل شده‌اند و اينها را با نيت قربت جمع كرده‌اند و على اى حال شبهه نيست در آن كه هر گاه نيت قربت را بكنند از همه مجزيست و احتياج به اين‌ها نيست و اگر كسى بكند ضرر ندارد و بر تقدير لزوم اجماع است كه نيت لفظ نيست و خطور به آن نيست بلكه آن معنى است كه باعث فعل است و آن معنى اختيارى نيست مگر به آن كه مقدمات آن را حاصل كنند به رياضات و مجاهدات تا آن كه بنده هر چه كند غرضش اطاعت و فرمانبردارى الهى باشد چنانكه گذشت.

[انتظار نماز]

(و قال صلوات اللَّه عليه كان رسول اللَّه ٦ يقول من حبس نفسه على صلاة فريضة ينتظر وقتها فصلّاها فى اوّل وقتها فاتمّ ركوعها و سجودها و خشوعها ثم مجّد اللَّه عزّ و جلّ و عظّمه و حمده حتّى يدخل وقت صلاة اخرى لم يلغ بينهما كتب اللَّه له كاجر الحاجّ المعتمر و كان من اهل علّيين)

و از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه حضرت سيّد المرسلين ٦ مى‌فرمودند كه هر كه حبس نمايد نفس خود را بر نماز فريضه به آن كه انتظار وقت آن بكشد تا نماز را در اول وقتش به جا آورد و ركوع و سجود و خشوع نماز را تمام به جا آورد پس تعقيب كند نماز را به آن كه تمجيد الهى كند به صفاتى كه دلالت بر عظمت الهى كند مثل لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العليّ العظيم و تعظيم الهى كند به صفات عظمت و حمد الهى كند بر صفات كماليه يا به گفتن الحمد للَّه ربّ العالمين مثلا تا آن كه وقت نماز ديگر در آيد و در ميان دو نماز حرفى بى‌فايده نگويد بنويسد حق سبحانه و تعالى از جهت او ثواب كسى كه حج و