لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٧ - شعر گفتن در مساجد

متعارفست كه در مسجد حضرت را مى‌بندند بخلاف مسجد الحرام ممكن است كه از جهة آزار رسيدن به ايشان نهى شده باشد كه مبادا سنيّان آزار به ايشان رسانند و اللَّه تعالى يعلم.

و در حديث صحيح از رفاعه منقول است كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از وضو ساختن در مسجد حضرت فرمودند كه اگر وضو از بول و غايط سازد مكروهست و اگر به سبب احداث ديگر باشد كراهت ندارد و از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه حضرت سيّد المرسلين ٦ نهى فرمودند از تكلّم به عجمى در مساجد و محتملست كه كراهت در وقتى باشد كه عربى تواند تكلّم كردن و از آن حضرت بسند قوى منقولست كه حضرت سيّد المرسلين ٦ فرمودند كه هر كه در مسجد باشد و اذان بگويند و بى علتى از مسجد بيرون رود منافق است مگر آن كه اراده برگشتن داشته باشد.

و در موثق كالصحيح منقولست از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه هر كه در مسجد بنشيند و انتظار وقت نماز كشد او مهمان حق سبحانه و تعالى است و بر حق سبحانه و تعالى لازمست كه گرامى دارد مهمان خود را و احاديث صحيح و كالصحيح بسيار وارد شده است از ائمه هدى صلوات اللَّه عليهم كه حضرت سيّد المرسلين ٦ فرمودند كه هر كه سير خورده باشد نزديك مسجد ما نيايد.

و در حديث صحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه از آن حضرت پرسيدند از خوردن سير و پياز و تره حضرت فرمودند كه باكى نيست خامش و پخته‌اش و باكى نيست كه دوا كنند به سير و ليكن هر گاه خورده باشند بمسجد نروند و ظاهر آنست كه حكم سير را فرموده باشند