لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٠٥ - يك نماز مقبول

به آن كه چشم را بغير موضع سجود اندازد و يا دل را متوجه غير كند پس چون به سه مرتبه التفات مى‌كند حق سبحانه و تعالى نظر از او بر مى‌دارد و در مبحث سهو خواهد آمد احاديث ازين باب.

و در فقه رضوى نيز به همين عنوان مذكور است مجملا اين مضمون متواتر است و شكى در اين نيست.

ديگر از شرايط قبول آنست كه نماز را سبك به جا نياورند چنانكه در حديث صحيح منقولست كه حضرت امام جعفر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه و اللَّه بسيار است كه بنده پنجاه سال نماز مى‌كند و حق سبحانه و تعالى يك نماز او را قبول نمى‌كند پس چه چيز ازين بدتر است و اللَّه كه اگر اين قسم نمازى از جهت هم‌سايگان خود بكنيد قبول نخواهد كرد به اعتبار سبك كردن آن نماز به درستى كه حق سبحانه و تعالى خوبست و قبول نمى‌كند مگر خوب را و چون قبول كند چيزى را كه به آن استخفاف كنند و سبك به جا آورند.

و در حديث صحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه وارد است كه چون بنده به نماز برمى‌خيزد و نماز را سبك مى‌كند حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد به فرشتگان كه نظر نمى‌كنيد باين بنده من گويا اعتقادش اينست كه غير من كار او را مى‌تواند ساخت نمى‌داند كه بر آوردن حاجات او بدست من است.

و بطرق قويه از حضرت سيّد المرسلين ٦ منقولست كه هميشه شيطان خايفست از مؤمن تا محافظت مى‌نمايد نمازها را كه به آداب و شرايط در اوقات فضيلت آن به جا مى‌آورد و چون ضايع مى‌كند نمازها را جرات مى‌يابد و بر او مسلّط مى‌شود و او را به گناهان عظيمه مى‌اندازد.

و در حديث صحيح وارد شده است از فضيل كه گفت از حضرت امام محمد باقر سؤال كردم از تفسير آيه‌ الَّذِينَ هُمْ عَلى‌ صَلَواتِهِمْ يُحافِظُونَ‌ كه‌