لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٠٢ - نماز مكن در حرير محض

و حرامست بر مردان پوشيدن حرير مگر در جهاد و جايز است كه زن انگشترى طلا به پوشد و با آن نماز كند و بر مردان حرامست هر دو.

و حضرت سيد المرسلين ٦ فرمودند كه يا على انگشترى طلا در دست مكن كه آن زينت تست در بهشت و حرير مپوش كه آن پوشش تست در بهشت و اين حديث اگر چه اشعارى دارد بعدم جواز نماز زن در حرير و ليكن بحسب مفهوم دلالت دارد و آن ضعيف است آن چه ممكن بود گفتن آن از طرفين مذكور شد پس احوط آنست كه زنان نماز در حرير محض نكنند اگر چه اظهر جواز است از جهت حرج و اللَّه تعالى يعلم.

(و لم يطلق للرّجال لبس الحرير و الدّيباج الّا فى الحرب فلا باس به و ان كان فيه تماثيل روى ذلك سماعة بن مهران عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه)

و جايز نيست مردان را پوشيدن جامه حرير و ديبا مگر در حرب كه باكى نيست اگر چه صورت داشته باشد و اين معنى را روايت كرده است سماعه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و سابقا ذكر كرد كه حضرت سيد المرسلين ٦ تجويز پوشيدن حرير نفرمودند مگر عبد الرحمن بن عوف را و در اينجا تخصيص به حرب داد ممكن است كه هر دو باشد يا حمل كنيم سابق را بر آن كه رخصت مخصوص او و زبير بود و اين حكم عامست و در حالت ضرورت نيز جايز است چنانكه آيه و اخبار دلالت بر آن مى‌كنند و اگر غير از جامه حرير نداشته باشد اظهر آنست كه برهنه نماز مى‌كند مگر در حالت ضرورت.

(و روى يوسف بن محمّد بن ابراهيم عنه صلوات اللَّه عليه انّه قال لا باس بالثّوب ان يكون سداه و زرّه و علمه حريرا و انّما يكره الحرير المبهم للرّجال)

و بسند صحيح از صفوان منقولست از يوسف بن‌