لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٥ - نمازهاى واجب

كه آن حضرت فرمودند در تفسير آيه كريمه كه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه بتحقيق كه نماز بر مؤمنان فريضه‌ايست موقّت به اوقات معينه چنانكه ظاهر آيه است حضرت فرمودند كه بمعنى واجبست يعنى كتابا بمعنى مفروضا باشد چون در آيات و اخبار مفسّر است كتاب بمعنى واجب چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه‌ «كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ» يعنى فرض و محتمل است مراد از موقوتا مفروضا باشد و اين معنى أنسب است بحديث ديگر كه از زرارة و فضيل منقول است و مى‌آيد و هم چنين حديث صحيح داود بن فرقد كه گفت عرض نمودم به خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه در تفسير همين آيه حضرت فرمودند كه مراد ازين كتابا ثابتا است و نه چنين است كه اگر اندكى پيش و پس شود ضرر به تو رساند ما دام كه تضييع نكنى به آن كه وقت بيرون رود زيرا كه حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد در شأن جمعى كه نماز را ضايع نمودند و متابعت شهوات نفسانى كردند عن قريب داخل خواهند شد در جهنم در چاه غى و آن چاهى است كه سنگى هزار سال از بالاى آن چاه به ته آن رسيد چنانكه در حديثى وارد است و اضاعه كه حق سبحانه و تعالى فرموده است آنست كه از وقت بيرون رود، آن چه ازين احاديث ظاهر مى‌شود اين است كه چون جمعى از عامه در آن زمان مى‌گفتند كه نماز وقتى خاص دارد كه از آن وقت كه گذشت قضا مى‌شود.

چنانكه الحال نيز شافعيه اول وقت را وقت مى‌دانند و بسيار بوده‌ام بر كوه ابو قبيس و ديده‌ام كه ايشان نماز را پيش از وقت مى‌كرده‌اند و حنفيه عكس ايشان نماز را در آخر وقت مى‌كنند و ايشان مستندند باين آيه، حضرتان صلوات اللَّه عليهما ردّا على الطّائفتين چنين فرموده‌اند و بيان فرموده‌اند كه وقت موسّع است و شبهه كه ايشان را شده بود و خود در كتب اصوليه خود ذكر كرده‌اند