لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٢٥ - نماز در لباسى كه دست اهل كتاب بر آن ماليده باشد

مشوش مى‌باشد.

و در حديث صحيح از عبد اللَّه بن سنان منقولست كه گفت پدرم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه سؤال كرد و من حاضر بودم كه من به عاريت مى‌دهم جامه خود را بيكى از اهل ذمه از يهود و نصارى و مجوس و مى‌دانم كه او شراب مى‌خورد گوشت خوك مى‌خورد و جامه را پس مى‌آورد آيا مى‌بايد كه بشويم تا نماز توانم كرد در آن جامه حضرت فرمودند كه نماز بكن در اين جامه و از اين جهت آن را مشو زيرا كه چون جامه را به عاريت دادى پاك بود و يقين ندارى كه آن را نجس كرده است پس نماز مى‌توانى كرد تا علم به نجاست آن حاصل شود.

و در حديث صحيح منقول است از ابن عمار كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از جامهاى سابريه كه در بلاد شاه شاپور كه ده‌دشت و بهبهان و رامز است و مجوس از آنجاها مى‌بوده‌اند و جامهاى نفيس مى‌بافته‌اند و ايشان هميشه جنب‌اند يا نجس‌اند و شراب مى‌خورند و زنان ايشان نيز چنين‌اند يعنى مردان مى‌بافند و زنان مى‌ريسند و همه را نجس مى‌كنند مى‌توانم كه به پوشم و نشويم و نماز كنم در آن جامها حضرت فرمودند كه بلى راوى گويد كه پيراهنى از آن پارچه‌ها بريدم و دوختم و تكمها گذاشتم و ردايى نيز از پارچه‌هاى سابرى با پيراهن به خدمت حضرت فرستادم در روز جمعه قريب به زوال حضرت مطلب مرا دانستند آن جامه‌ها را پوشيدند و بيرون آمدند از جهت نماز جمعه.

و غرض راوى اين بود كه حضرت بى‌آن كه بشويند پوشيدند و احاديث بر اين مضمون بسيار است كه دلالت مى‌كند بر آن كه ظنون قويه بلكه علم عادى در نجاست سبب حكم به نجاست نمى‌شود.